புடவைக் கலர்

”இந்தப்புடவை எப்ப வாங்கினது,சொல்லுங்க பார்ப்போம்”

”இது உங்கம்மா வீட்டுல கொடுத்தது” என்ற கணவர், முகம் மாறுவது தெரிந்து அவசரமாக மாற்றுவார் ”இல்ல, போன தீபாவளிக்கு உங்க மாமா வீட்டுக்குப் போயிருந்தமே, அப்ப..”

“நீங்கதான் வாங்கிக்கொடுத்தீங்க.”

“அங்?” என்று விழித்துவிட்டு “ ஆ…மா… ரெண்டு வருஷமுந்தி, கலியாண நாளுக்கு வாங்கினோம்..போத்தீஸ்லதானே?”

“ஒன்ணும் நினைவிருக்காதே உங்களுக்கு?. போன வருஷம் பிறந்தநாளைக்கு வாங்கினது. இந்தப் பச்சைக் கலர்ல இல்லைன்னுதானே டி.நகர் முழுக்கத் தேடினோம்?..”

இதன்பின் வெளிப்படையாகவோ, மறைமுகமாகவோ “ என்மேல எங்க அக்கறை இருக்கு உங்களுக்கு? இதெல்லாம் வீட்டுல அன்பும் பாசமும் இருக்கறவங்களுக்குத்தான் ஞாபகமிருக்கும்” என்று தொடரும் உரையாடல்கள். ஒரு அசட்டுச் சிரிப்போ அல்லது சிறு வேலையில் ஈடுபடுவதுபோன்றோ எதோவொரு வகையில் சூழ்நிலையைத் தவிர்க்கப்ப்பார்த்து, கணவர் நழுவுவார். “அது.. உனக்கு எந்த புடவையும் எடுப்பா இருக்கும், இது என்ன ஸ்பெஷலா..?”

இந்த நாடகங்கள் சில வீடுகளில் தெரிந்தே இடப்படுகின்றன. நாளடைவில் அது நிஜமாகிப்போய்விடுகின்றன. இந்த நாடகங்களின் பின்னணியைச் சற்றே அலசுவோம்.

தன் கணவனின் கவனம் தன்மேல் இருக்கிறது என்பதை வெளிப்படையாகத் தெரிவித்துக்கொள்வதில் ஒரு மனைவி பெருமையடைகிறாள். இது பிறருக்குத் தெரிவிப்பது மட்டுமல்ல, தனக்கே ஒரு முறை நிச்சயமாக்கிக் கொள்கிறாள். பிறர் இருக்கும் சூழலில், இக்கவனம் சோதிக்கும் கேள்விகள், கணவனால் வேறுவிதமாக அறியப்படுகிறது.

“நான் இவளிடம் விழுந்து கிடக்கிறேன் என்பதை என்/அவள் வீட்டாருக்குக் காட்டும் முயற்சி’ என உள்மனதில் ஒரு எச்சரிக்கை அவனுள் எழுகிறது. ஆணாதிக்க சூழ்நிலையில் வளர்ப்பும், வாழ்வுமான அவனது மனம் , எச்சரிக்கையை உரத்தகுரலில் மேலெழச் செய்து, எதிராக்கச் செயலை, வேறுவிதமாக நடத்த முயல்கிறது. ‘ இக்கேள்விகளுக்குப் பதில் தெரிந்தாலும், தவிர்த்துவிடு”

அந்த நினைவே இல்லாதது போல ஒரு நடிப்பை, போலித்தடுமாற்றத்தை , நகையுணர்வாக அவன் சார்ந்த உலகம் ஏற்றுக்கொள்கிறது. சரியாக அவன் பதில் சொல்லியிருந்தால், வெகு சிலரால் மட்டுமே அது அங்கீகரிக்கப்படும்.”அம்மாவுக்குப் புடவை வாங்கிக்கொடுக்கணும்னு நினைவில்ல, பொண்டாட்டியோட போன வருஷப் பிறந்தநாளுக்கு வாங்கின புடவை கலர் , ஞாபகமிருக்கு. ” இப்படி ஒரு வார்த்தை போதும்.

தனது அன்பை வெளிக்காட்டுவதில் இருக்கும் பிரச்சனைகளைக் கண்டு ஆண் மிக எச்சரிக்கையாகிறான். இடர்கள் வரும்போது, மூளை அதனை முழுதும் தருக்க ரீதியில் கிரகித்து, ஆராயுமுன்னரே, மூளையின் உணர்வு ஆளுமைப் பகுதியில் முதலில் உள்வாங்கிவிடுகிறது. அதன் எதிராக்கம், ‘இதனைத் தவிர்த்துவிடு’ என்பதாகவே பெரும்பாலும் இருக்கும். இது கற்கால மனிதன் காலத்திலிருந்தே தோன்றிடும் எச்சரிக்கை உணர்வு. இப்போது நம்மை சிங்கமோ புலியோ அடிக்கும் அபாயமில்லை. ஆனால், மூளை இன்றும், எந்த ஒரு சவாலையும் இந்த உணர்வு ஆளுமைப் பகுதி துணைகொண்டும் பார்க்கிறது. எனவே, தர்மசங்கடமாக நிலையை ஒரு ஆண் தவீர்க்க நினைக்கிறான்.

“புடவை கலரெல்லாம் எப்படிம்மா ஞாபகமிருக்கும்? நேத்திக்கு வாங்கின சட்டை கலரே எனக்கு நினைவில்லை” ஆண்களின், இதுபோன்ற உதாசீன, தன்னை மிக பிஸியான ஆளெனக் காட்டிக்கொள்ளூம் எத்தனிப்புகள் சமூகத்தில் அங்கீகரிக்கப்படுகின்றன.

“அவனுக்கு காலேல என்ன சாப்பிட்டான்னே நினைவிருக்காது. போனவருஷம், ஸ்கூட்டரை கடையில நிறுத்தி வைச்ச ஞாபகமே இல்லாம திரும்பி வந்துட்டு, ஸ்கூட்டரைத் தேடினானே?” என்று பேசப்படுபவை, ’ உன் புடவையெல்லாம் அவனுக்கு முக்கியமில்லை’ என்பதாக அவளுக்குச் சொல்லப்படும் மறைமுக செய்திகள்.

உண்மையில் பிரச்சனை புடவைக் கலர் இல்லை. அது அவள்மீது அவன் கவனம், அன்பு, ஈர்ப்பு எந்த அளவில் இருக்கிறது? என்பதைப் பறைசாற்ற அவளிடமிருந்து வந்த கேள்வி. இது மற்ற பெண்களுக்கும் தெரியும். ஆனால், தன்வீட்டு ஆண்களுக்கு என வரும்போது, பெரும்பாலும் அவர்களது நிலைப்பாடு அவனைச் சார்ந்ததாக இருக்கும். அவள் வயதொத்த சிலர் “ அவனுக்கு இதெல்லாம் தெரிஞ்சிருக்கணும். ஏன், பொண்டாட்டி புடவையோட கலர் நினைவுல இருந்துட்டாத்தான் என்ன?” என்று கேட்டாலும், அவர்களது கணவர் என்று வரும்போது “ அவருக்கு இதெல்லாம் தெரியாது’ என்று பதில் வருவது இயற்கை.

இந்த நாடகங்களைத் தாண்டி பலர் வந்துவிடுகிறார்கள். ஒரு சீண்டலாக, நகையுணர்வாக அது கலந்துவிடுகிறது. ஆனால், சிலர் மனதில், ‘இவன் என்னைக் கவனிப்பதில்லை’ என்ற எண்ணம் வேரூன்றிவிடுகிறது. ஒரு எதிர்வினை, அலட்சியச் சொல்லாகவோ, செயலாகவோ வருவதை, அவன் குறித்தான மதிப்பீடுகளில், ஒரு நேர்கோட்டின் நீட்சியாக , இவர்கள் புள்ளிவைத்து, வலுப்படுத்திக்கொள்கிறார்கள். தன் கணவன் குறித்து ஒரு வெறுப்பும் கோபமும், ஏமாற்றமும் சிறிதுசிறிதாக வளர்ந்துவிடுகிறது.

90களில் மணமானவர்களில் சிலர் இதில் சற்றே மாற்றத்தைக் கண்டிருக்கலாம். அது இடம், பொருளாதார , தான் தழுவிய சமூகத்தின் மாற்றங்களின் பாதிப்பு என்பதைப் பலரும் மறந்துவிடுகிறார்கள். இந்த கவனமற்று இருப்பதாகப் போடப்படும் போலி நாடகங்களை நிஜமென நம்பி, முன்முடிவுகளுடன் இருப்பவர்கள் இன்றும் உண்டு. “எங்க அக்கா புருசன், ஒரு டைப்பு. அவளுக்கு என்ன வேணும்னுகூட கேக்க மாட்டாரு மனுசன்’ என்பவர்கள் , அவர் எப்போதுமே அப்படித்தான் இருக்கிறாரா, இல்லை நம்ம முன்னாடிமட்டும்தான் இப்படியா? என்றெல்லாம் ஆராய்ந்து கேட்கமாட்டார்கள்.

ஓரிரு முறை இப்படி மாறுபட்ட நிகழ்வுகள் இருப்பின், மனைவி ‘சரி, இந்தாளு வேஷம்தான் போடறாரு,”என்பதாக அறிந்துகொண்டு, கணவனிடம் வெளிப்படையாகப் பேசி சந்தேகத்தைத் தீர்த்துக்கொள்வது மிக அவசியம். தவறான முன்முடிவுகள், காலப்போக்கில் வேறு எண்ணங்களை உருவாக்கும். உளவியல் ரீதியில் ஒரு கருத்துப்பிழை delusion , தன் கணவனைக்குறித்து எழும் வாய்ப்பு இருக்கிறது. அவன் நடத்தையைச் சந்தேகித்தல், அவனது முடிவுகளை எதிர்த்தல், குழந்தைகளை அவன் நியாயமாகவே கண்டித்தாலும், அவர்களுக்குச் சாதகமாக அவன் மீது சண்டை போடுதல் என்பவை இந்த தவறான முன்முடிவுகளின் வளர்ச்சியும் நீட்டலுமே.

பொதுவிடத்தில் மனைவியிடம் சில வார்த்தைகள் அன்பாகப் பேசுவதில் தவறில்லை என்றும், அவள் குறித்து என் கவனம் இருக்கிறது என்பதைக் காட்டுவது ,எங்களது ஆரோக்கியமான மணவாழ்வின், அன்பின் ஆழத்தைக் காட்டும் ஒரு குறி என்றும், ஆண்களுக்கு உணர்த்தப்படவேண்டியது அவசியம். தன் மனைவியிடம் அன்பாக இருப்பது, தன் அன்னையிடமோ, சகோதரிகளிடமோ பாசத்தைக் குறைக்காது என்பதை அவர்கள் அடிக்கடி தங்கள் சொற்களால், செயல்களால் நிரூபிக்கவேண்டிய கட்டாயம் இருப்பின், அதனைச் செய்தே ஆகவேண்டும். மனைவி மட்டுமே எப்போதும் அன்பை, கவனத்தை இழக்கவேண்டியதில்லை- அது போலித்தனமான செயலாக இருந்தாலும்.

ஏனெனில், நிகழ்வுகள் போலியோ, உண்மையோ, அந்த நேரத்தில் ,இடத்தில் அது நிஜமாகவே உள்ளங்களைப் பாதிக்கின்றன. இதனை இருவருமே நாடக நிகழ்வாக அறிந்து செயலாற்றவோ, அல்லது நாடகமே நிகழ்த்தாது இயல்பாக நடக்கவோ முடிவெடுக்க வேண்டும்.

பீஷ்ம…

உச்சி வெயிலில், தெருவில் அனைத்து வீட்டுக் கதவுகளும் மூடியிருக்க, மயான நிசப்தத்தைக் குலைக்க, எங்கோ ஒரு இருசக்கரவண்டி உயிர்த்து மரித்த தீன ஒலி முயன்று தோற்றிருந்தது.

வீடுகளின் வாசற்கூரைகளினடியே நடந்தேன். கடைசி வீட்டிற்கு முந்திய வீடு, முடுக்கின் ஓரமாக… கதவு சார்த்தியிருந்தது. அழைத்துப் பார்த்து யாரும் வராததால், முடுக்கினூடே நடந்து, வீட்டின் பக்கவாட்டுக் கதவைத் தட்டினேன்,’யாரு?’ என்ற ஒலியில் நிம்மதியடைந்தேன். டீச்சர் இருக்கிறார்.

சில நிமிடங்களில் கதவு திறக்க, “தூங்கிட்டீங்களோ? சாரி” என்றேன். ஒன்றும் பேசாமல் உள்ளே சென்று சுவற்றோடு சாய்ந்து அமர்ந்தார். மேலே கழியில் உலர்த்தியிருந்த சேலை காற்றில் நழுவிக் கீழே விழுந்தது.

“செல்வி சொன்னா, டீச்சர் உடம்பு முடியலைன்னு.. வர்றீங்களா? ஆஸ்பத்திரிக்குப் போவோம்?”

“வேணாம். நடக்க முடியாது, வெயில்”
“வாசல் வரை வாங்க. தெருக்கோடியிலதான் கார் நிறுத்தியிருக்கேன். கொண்டு வந்துருவேன்.”
“வேண்டாம்டா” எண்றார் மூச்சு வாங்க ” இந்த வீட்டுக்கு மூச்சுத் திணறலோட வந்தேன். அப்படியே போயிடறேன். உள்ள தண்ணியிருக்கு. எடுத்துட்டு வா”
சற்றே இதமான சூட்டுடன் சொம்பில் வெந்நீர் இருந்தது. துளசி வாசனை. ஒரு டம்ளர் நீர் குடித்து, ஆஸ்த்துமா ஸ்ப்ரேயை எடுத்து ஒருமுறை அழுத்தி இழுத்தார். ஆசுவாசமாக சாய்ந்தபடி.

“உன்னை வரச் சொன்னதுக்கு ஒரு காரணம் இருக்கு. ஆஸ்பத்திரி போறதுக்கு இல்லை”

“இன்னொரு நாள் பேசலாம். இப்ப ரெஸ்ட் எடுங்க”

அவர் கையை உயர்த்தித் தடுத்தார் ” இத்தனை வருஷமா நீ கேக்க நினைச்சுத் தயங்கினதை நானே சொல்றேன். மெதுவா ஒரு கதையா எழுது”

கதை எழுத இதுவா நேரம்? டீச்சர் சொன்னா சொன்னதுதான். மொபைலில் ரெகார்டரை இயக்கி விட்டுக் காத்திருந்தேன்.

“பொக்காரோ ஸ்டீல் ப்ளாண்ட் போகணும்னா, கல்கத்தாவிலிருந்து ஒரு ரயில்தான் அப்போவெல்லாம் உண்டு. நாளெல்லாம் கொதிக்கக் கொதிக்கப் பயணித்து இறங்கினா, காலையா மாலையான்னே தெரியாது. எப்பவும் சூரியன் இருக்கறமாதிரியே ஒரு உணர்வு. இது 1977ல சொல்றேன். நிலக்கரி பூமி வேற. இரவெல்லாம் அதனோட கொதிப்பு.

திருமணமாகி ரெண்டாவது வருஷம் பொக்காரோவுக்கு மாற்றம். அவருக்கு இஞ்சினீயரிங் காண்ட்ராக்ட்ல அக்கவுண்ட் செக்ஷன் பொறுப்பு. மகள் அப்பத்தான் பிறந்திருந்தா.

குவாட்டர்ஸ் கொடுத்திருந்தாங்க. எனக்கு வேலை இல்லாம போர் அடிச்சதுன்னு, பக்கத்துல இருந்த கன்னட ராவ்ஜி பையனுக்கு கணக்கு சொல்லிக் கொடுத்தேன். கொஞ்சம் கொஞ்சமா பெயர் பரவி, எதிர்த்த குடியிருப்பு, அக்கம் பக்கத்துல இருந்து குழந்தைகளை ட்யூஷனுக்கு அனுப்பினாங்க. இந்தி கொஞ்சம் தெரியும்ங்கறதாலே , மொழி ஒரு தடையா இல்லை.

அங்கே ஒரு ப்ரைவேட் ஸ்கூல்ல டெம்பரரியா வேலைபாத்த நம்மூர்ப் பெண்ணு , பேர் வேண்டாம்… ட்யூஷனும் எடுத்துகிட்டிருந்தா. ட்யூஷன்ல இருந்து குழந்தைகள் கழண்டு, என்கிட்ட வர்றது அவளுக்குப் பிடிக்கல. பெற்றோர்கள் எங்கிட்ட அனுப்பறதுல திடமா இருந்தாங்க.

எல்லார்கிட்டயும் நல்லாப் பேசுவேன். அவ புருஷன் அங்க செக்யூரிட்டில இருந்தான். ரெண்டு மூணுதடவை இவரைப் பாக்க வீட்டுக்கு வந்திருக்கான். குவாட்டர்ஸ் ரேஷங்கடையில ஒரு தடவை பாத்திருக்கான். ஹலோன்னு சொல்லியிருப்போம். இவ வீட்டுக்கு ஒரு தடவை கூப்பிட்டா. போனப்போ அவ புருஷனும் இருக்கறதப் பாத்துட்டு, கிளம்பிட்டேன். இரு டீ குடிச்சுட்டுப் போன்னு சொன்னா.

அடுத்த தடவை பாடப்புத்தகம் வாங்க அவ வீட்டுக்குப் போனப்ப அவ இல்ல. அந்தாளு மட்டும் இருந்தான்னு சட்டுனு திரும்பிட்டேன். வழியில அவ என்னைப் பாத்து முறைச்சா. சரி என்னமோ சந்தேகம்னு அவகிட்ட சொல்லத் தொடங்க்கறதுக்குள்ள கிளம்பிட்டா.

அதுக்கு அடுத்த தடவை மீண்டும் புத்தகத் தேவை… போகறதுக்கு ரொம்ப யோசிச்சேன். வழியில்லாம, போனபோது, அவளும் அவ புருஷனும் வீட்டுல இருந்தாங்க. இவனுக்கு எப்ப ட்யூட்டின்னே தெரியலையே?ன்னு சங்கடமாப் பாத்துகிட்டு இருக்கறச்சே, அவ சட்டுன்னு கதவை மூடினா. தலைவிரி கோலமா நின்னு ஒரேகத்தல் அழுகை. ‘நீயும் என் புருஷனும் கள்ளத்தனமா உறவு வைச்சிருக்கீங்க. அதுக்குத்தானே இங்க வர்றே?ந்னு கத்தறா”

திகைச்சுப்போய் நான் எதுவும் சொல்லறதுக்குள்ள, வாசல்ல கூட்டம் கூடியிருச்சு. அந்த ஆளு, இல்ல இல்லன்னு சொல்லிப் பாக்கறான். அவ கேக்கலை ‘நீ எனக்குத் துரோகம் பண்ணறே-ன்னு அவன் மேல பாயறா. வெளிய இதெல்லாம் கேக்குது.

அவன், சொல்லிட்டே வாசலைப் பாக்கறான். ஒரே கூட்டம். ஒரு கணம் என்னைப் பாத்தான்.

பெல்ட்டைக் கழட்டி என்னை மாறி மாறி அடிக்கறான். அலர்றேன் நான். ‘என்ன ஏண்டா பாவி அடிக்கறே?’ணு கேக்கறேன். ” இனிமே என்னைப் பாக்க வருவியா? வருவியா?’ந்னு கத்திகிட்டே அடிக்கறான். அவ கொஞ்சம் கொஞ்சமா அடங்கறா. சுருண்டு நான் விழுந்து கிடக்கறேன். அவன் வாசக் கதவைத் திறந்து ‘தண்டனையை நானே கொடுத்துட்டேன். நான் ஒழுக்கமானவன்.” ந்னு சொல்லிட்டிருக்கான்.

யாரோ ஓடிப்போய்ச் சொல்ல, என் வீட்டுக்காரர் வந்து என்னை சைக்கிள்ல வைச்சுக் கூட்டிட்டுப் போனாரு. அந்த ஐந்து நிமிஷ சைக்கிள் பயணத்துல அவர் பேசவேயில்ல. அடிச்சதை விட அவர் அமைதியா இருந்தது பெரிய நரகவேதனைடா.

பக்கதுவீடு, எதிர்வீட்டுல இருந்து பெண்கள் வந்து கவனிச்சுக்கிட்டாங்க்க. அடுத்த நாள்லேர்ந்து ஒரு குழந்தையும் படிக்க வரலை. நான் வெளிய வந்தா, பெண்கள் வீட்டுக்கதவைச் சாத்தினாங்க.

ரெண்டாவது நாள் என்னை மட்டும் தனியா அவரு கல்கத்தாவுக்கு ட்ரெயின் ஏத்திவிட்டாரு. கல்கத்தாவுல என் மாமா வீட்டுல ரெண்டு நாள். அதுக்கப்புறம் அப்பா வந்து கூட்டிட்டுப் போனார்.

ஒரு மாசம் கழிச்சு மாமியார் வீட்டுலர்ந்து நாலு பேர் வந்தாங்க. யாருக்கும் தெரியாம முடிச்சுருவம்’நு பேச்சு. மகளை அவங்க வளர்க்கறதா முடிவு. அம்மா தலையை முட்டிக்கொண்டு அழுதாள். உன் புத்தி ஏண்டி இப்படிப் போச்சு?ன்னு அவ கேட்டப்ப, நிஜமா நான் செத்துப் போனேன். ‘நீ இப்படி பண்ணியிருக்க வாய்ப்பில்ல. உன் பக்க நியாயத்தைச் சொல்லு’-ன்னு ஒரு ஆளு கேக்கலை. எல்லாருக்கும் அவரவர் மானம், மரியாதை, சமூக வாழ்வு.

அடுத்தாப்புல தங்கை கலியாணத்துக்கு நிக்கறான்னு பேச்சு வந்து தொக்கி நின்றது. என்னை என்ன செய்ய?

அடுக்களையில், இரவெல்லாம் அப்பா, அம்மா, அண்ணன், அண்ணி என ஒரு கூட்டம் மிகத் தாழ்ந்த குரலில் பேசிக்கொண்டிருப்பதை அடுத்த அறையில் படுத்திருந்தவள் அறியமுடியாதா என்ன?

“மாப்பிள வீட்டுக்காரங்க பாக்க வரும்போது இவ இருந்தா, ஏன் இருக்கா? ந்னு கேள்வி வரும். என்ன சொல்லப்போறோம்?’

“மெட்ராஸ்ல பி.எட் காலெஜ்ல சீட் வாங்கித் தர்றென்னு மாமா சொல்றாரு. கேட்டுப் பாப்பமா? அப்படியே ஒரு வொர்க்கிங் வுமன் ஹாஸ்டல் அல்லது ஒரு வாடகை வீடு… அவளுக்குன்ன்னு ஒரு வாழ்க்கை அமையணும்ல?’

இரு நாட்களில் அம்மா கேட்டாள் ” உன் வாழ்க்கையைப் பத்தி என்ன யோசிச்சு வைச்சிருக்க?”
“மெட்ராஸ்ல பி.எட் படிக்கறேம்மா. அப்படியே ஒரு வேலைக்கும் பாத்துட்டம்னா”

அண்ணி நிம்மதிப் பெருமூச்சு விட்டாள். இரு வருடங்களில் , ராஜஸ்தானியர் அறக்கட்டளைல ஸ்கூல்ல வேலை. அங்கிருந்து ரெண்டு வருஷத்துல இங்க வந்துட்டேன். இந்த வீடு அம்மா எனக்குன்னு எழுதி வைச்சது. எப்பவாச்சும் அண்ணன் வருவாரு. அண்ணி, அந்த தெருக்கோடில நிப்பா. அண்ணன் பையன் ஒரு தடவ வந்தான். தங்க்கச்சி மக கலியாணத்துக்குக் கூப்பிட்டுட்டு “வழக்கத்துக்குக் கூப்பிடறேன். வரணும்னு இல்ல. பாத்துக்க” என்றாள்.

சிந்தித்துப் பார்த்தேன். நானாக சொந்தம் கொண்டாடி வரப்போவதில்லை என்பதை அவர்களுக்கு உறுதி செய்தேன். வானிலிருந்து எவரும் ‘பீஷ்ம’ என்று பூச்சொரியவில்லை. என்னை யார் வைத்து வெல்வது? என்பதை நானே அவர்களுக்குச் சொல்லிக்கொடுத்தேன். சமூக அந்தஸ்தென்னும் சிகண்டியை முன்னிறுத்து அம்பு எய்தனர். இதோ அம்புகளின் படுக்கையில் கிடக்கிறேன். பீஷ்ம என்பது சத்திய வாக்கு,உறுதி. அதற்குப் பாலினமில்லை.

வாழ்க்கையில, உன்னை நம்பி இருக்கறவங்களுக்கு உண்மையா இருக்க தைரியம் வேணும். அதில்லாதவங்க பெத்துக்கக் கூடாது, வளர்க்கக் கூடாது, திருமணம் செய்துகொளக் கூடாது. இதுதான் என் சாந்தி பர்வ அறிவுரை உனக்கு. ”

டீச்சர் பக்கவாட்டில் சாய்ந்தார். மூச்சு இளைத்தது. டம்ளரில் வென்னீர் சரித்து அவருக்குப் புகட்டினேன். “இத்தனை சிகண்டிகள் கொண்டு அம்பு எய்தவர் மத்தியில், அம்பில்லாமல் , என்னை அடியாத ஒருவன், இளைப்பாற நீர் தருகிறாய். இது கங்கை நீர் ; நீ என் சிறந்த மாணாக்கன் அர்ஜூனன். சந்தேகமே இல்லை.”

டீச்சர் சுவரோரம் ஒருக்களித்துப் படுத்தார். பின் நேராக நிமிர்ந்து… ஆம்புலன்ஸுக்கு போனில் அழைத்துக் காத்திருந்தேன். அது வருவதற்குள் வந்துவிடவேண்டும்…

அவரது உத்தராயணம்.

கிளிப்

தூத்துக்குடி செல்ல எனக்குப் பெரிதாக ஆர்வம் ஒன்றும் இருந்ததில்லை. 1998ல் தாத்தா வீட்டுக்கு முதன்முறையாகத் தனியாகச் சென்றிருந்தேன்.

தாத்தா கட்டில் மெத்தை இன்னும் சூடாகவும், அந்த அறை புழுக்கமாகவும் இருக்கிறது எனச் சொல்லியும், பாட்டி ஒவ்வொரு நாளும் அப்படுக்கையறையையே காட்டிக்கொண்டிருப்பாள். பேரனை ஹாலில் தரையில் கிடத்துகிறோமே என்ற வருத்தம் அவளுக்கு. கோடையில் தூத்துக்குடி வீடுகளில் அறைகள் எரியும் அடுப்புகளாக இருப்பினும், ஒவ்வொரு வீட்டிலும் ஏதோ ஒரு அறை , அப்போதுதான் அணைந்த அடுப்பாக சற்றே இதமாக…

சென்னையில் போரடிக்கிறது, தண்ணீர்க் கஷ்டம் என்பதாக அப்பா எப்போதாவது ஒரு மாசம் தூத்துக்குடிக்கும் அனுப்பிவைப்பார்.இங்கும் போரடிக்கிறது, தண்ணீர்க் கஷ்டம்…என்றெல்லாம் சொல்லிவிட முடியாது அவரிடம்.

இருக்கும் ஒரே ஆறுதல் தாத்தாவின் டி.வி.எஸ் 50 . அதனைச் சுத்தப்படுத்தி, காற்று அடைத்து, பெட்ரோல் நிரப்புகையில், பின்னால் நின்றிருந்த கைனடிக் ஹோண்டாவில் இருந்த பெண் என்னைப் பார்த்துப் புன்னகைப்பது போல் இருந்தது.

ஐநூறு ரூபாய்க்குச் சில்லறை இல்லாது, பம்ப் இளைஞன், ‘கொஞ்சம் நில்லுங்க, அடுத்தவங்க்க கிட்ட இருக்கான்னு பாப்பம்’என்றபோது, சினேகத்துடன் அப்பெண்மணி நிஜமாகவே புன்னகைப்பது தெரிந்தது.

“ஏங்கிட்ட இருக்கு; ஜெரால்டு,” என்றவர் அவனிடம் நூறு நூறாக ஐந்து தாள்களைக் கொடுத்தார். ” தம்பி, தெரிஞ்ச முகமா இருக்க. எங்க வீடு?”

சொன்னேன். இந்திரா நகர்னா… அவர் யோசித்துக் கொண்டிருக்கையில் ஜெரால்டு ” டீச்சர், நம்ம சகாயராஜ் மாமா கட போட்டிருந்தார்லா, அங்… ரெண்டாம் கேட்டுக்கு அங்கிட்டு… புதுசா இதயம்னு ஒரு டிபார்ட்மெண்ட் ஸ்டோர்ஸ் போனவருசம் வந்துச்சில்லா”

ஆவர் புரிந்துகொண்டார் ” ஆங்! அங்க யார் வீட்டுல வந்திருக்க?” தாத்தா பேர் சொன்னதும் அவர் யோசனையுடன் புரிந்து கொண்டதாய்த் தலையாட்டினார். ” பாட்டிகிட்ட சொல்லு. பாரதி டீச்சரைப் பாத்தேன்னு. உங்க சித்தி பேரு கமலாதானே? இப்ப எங்கிருக்கா?”

பாட்டியின் முகம் சற்றே கருத்தது. ‘லே, பாத்த சரி. ரொம்பப் பேசிக்க வேணாம் கேட்டியா? இருவது வருசம் முந்தி,நமக்கும் அவங்க வீட்டுக்கும் ஒரு சண்டை.அதுல கொஞ்சம் பெரிசாப் போக, நாம விட்டுட்டு, இங்க வீடு வாங்கி வந்துட்டம்..”

“சண்டைன்னா?”

“உங்கப்பாவை ஆள் வைச்சு அடிச்சிட்டாங்க”

“பாரதி டீச்சரா?”

“மூதி” பாட்டி சிரித்தாள் ” அவங்க வீட்டு ஆள்க.பழய கதையெல்லாம் உனக்கு வேண்டாம். போயி எதாச்சும் படி. இல்ல டி.வி பாரு”

நல்லதம்பி மாமாவின் பழரசக்கடை பூக்கடைத் தெருவின் கோடியில் இருந்தது. வெயிற்காலம் என்பதால் சாயங்காலம் நல்ல விற்பனை. எடுபிடியாக நானும் சற்று வேலை செய்தேன். ஒருவாரம் சென்றபின், இரவு 9 மணிக்குக் கடையடைத்து பூட்டு போட நிற்கையில், நினைவு வந்தது. ” மாமா, யாரு அந்த பாரதி டீச்சர்?”

நல்லதம்பி மாமா, சட்டை பட்டனைப் போடுவதை நிறுத்தி என்னைப் பார்த்தார். “வண்டிய முன்னால எடு” என்றார். உந்தியபடியே வண்டியை முன்செலுத்த, அவர் சாவியைப் பெற்றுக்கொண்டு, “செல்வா, டே, நாளைக்கு அஞ்சுமணிக்கு பஸ்ஸ்டாண்டுல, ரத்னா சர்வீஸ்ல சரக்கு எடுக்கணும் கேட்டியா? நம்ம லாசரஸ் அண்ணந்தான் ட்ரைவர். தெரியாட்டி, எம்பெயரைச் சொல்லு. சரக்க நேரா வீட்டுக்குக் கொண்டாந்திரு. ஆட்டோ இருவது கேப்பான்” என்றபடியே ரோடு வரை வந்தார்.

“லே நில்லு” என்றார் இறுக்கமாக. “யாரு சொன்னா, பாரதி டீச்சர் பத்தி?”

“நாம் பாத்தேன் மாமா”

“என்ன சொன்னா?”

“ஓண்ணுமில்ல. வீட்டுல எல்லாரையும் கேட்டாவ. என்ன எப்படி அடையாளம்
கண்டுபிடிச்சாங்கன்னு தெரியலை”

‘அதான் மூஞ்ச்சில எழுதி ஒட்டிருக்கே? சம்முவம் பையன்னு.”

“அப்பாவை அவங்களுக்குத் தெரியுமோ?” கேட்குமுன்னே, உள்ளூற ஒரு சந்தேகம் வந்தது.

“பாரதி அப்பத்தான் டீச்சர் வேலைக்குப் படிச்சிருந்தா. உங்க சித்திக்கு ட்யூசன் எடுக்க வருவா. சண்முகம் அப்ப இன்னும் வாட்ட சாட்டமா, அழகா இருப்பாம் பாத்துக்க. ரெண்டு பேருக்கும்…”

புழுக்கம் தாளாமல், நானும் சட்டையைக் கழற்றி, முன் கொக்கியில் மாட்டி, வண்டியை உயிர்ப்பித்தேன். மாமா பின்னால் அமர்ந்துகொண்டார். தூத்துக்குடியில் அப்போதெல்லாம், வேட்டிகூட இல்லாமல் வண்டியோட்டலாம். கிப்ஸன்புரம் தாண்டி இடது புறம் விலகி, கனரா வங்கி எதிரில் வண்டியை நிறுத்தினேன். காற்று ஜிலுஜிலுவென வந்தது.

மாமா இறங்க்கிக்கொண்டார். அங்க்கிருந்து சிறிய சந்தில் ஒரு நிமிட நடை அவர் வீட்டிற்கு. வண்டி உள்ளே சென்றால் ஒலிஎழுப்பும்.

“ம்.. ரெண்டுபேரும் காதலிச்சது ரெண்டு வீட்டுலயும் பிடிக்கல. நம்ம சாதிதான். என்ன, அவ அப்பாவுக்கும், உங்க தாத்தாவுக்கும் தொழில்முறைத் தகறாரு. வீம்புக்கு நின்னாவோ.

ரெண்டு பேரும் ஓடிப்போகத் திட்டம். நாந்தான் ரேணிகுண்டாவுக்கு டிக்கட் போட்டுக் கொடுத்தேன். அங்கிட்டேர்ந்து திருப்பதி…கலியாணம் முடிச்சி வீட்டுக்கு வர்றதாப் ப்ளானிங்கு.

கிளம்பறதுக்கு மூணு நாள் முந்தி, ரெண்டுபேரும் சைக்கிள்ல டபுள்ஸ் போறதை அவ அண்ணன் பாத்துட்டான். தடுத்து நிறுத்தி.. அதுல அவ முடியைப் பிடிச்சு இழுத்ததும், உங்கப்பன் பொங்கிட்டான். கை கலப்பு. அவ ரத்தம் தேய்ந்த முடிக் கொத்தோட உங்க்கப்பன் அவ வீட்டுக்குப் போய்ப் பேச, அவங்க பதிலுக்குப் பேச.. விடு. பெரிய விசயமாயிட்டு.

நான் டென்ஸனாயிட்டேன். சாயங்க்காலம் ஏழு மணிக்கு மணியாச்சில போயி ஏறணும். அவ வீட்டுல அடைஞ்சி கிடக்கா. இவன் மத்தியானம் சைக்கிள வச்சிகிட்டு அவ வீட்டுப்பக்கம் போயிருக்கான். அவ அண்ணன் பாத்துட்டான். அடிக்க வர, இவன் சைக்கிள்ல இருந்து விழுந்து,சரியா கண்ணு பக்கம் அடி . எங்கிட்டேர்ந்தோ அவ ஓடி வந்து அடிக்காதீயன்னு அலர்றா. அவனா…ஆத்திரம் தீர அடிச்சிருக்கான். ஒருமணி நேரம் கழிச்சி, தருமாஸ்பத்திரியில கிடக்கான் உங்கப்பன். எங்க ஓடிப்போக?

ரெண்டு வீட்டுலயும், சமூகத்துப் பெரியவங்க கூடிப்பேசி, கலைச்சு விட்டுறுவம்னு தீர்மானமாயிருச்சி. சமூகத்தைப் பகைச்சிகிட்டு கலியாணமெல்லாம் அப்பப் பேசவே முடியாது. தொழில் படுத்துரும். வீடு கலைஞ்சிரும்.

சம்முவம் சென்னைக்குப் போனான். இவளைப் பாக்கக் கூடாது ; பேசக் கூடாதுன்னு கட்டளை. அதுக்குப் பொறவுதான உன் சித்திக்குக் கலியாணம் ஆச்சி?

இத்தன வருசம் கழிச்சு அவளைப் பாக்க நீ; உங்கப்பன் ஜாடை தெரிஞ்சிருக்கு. பழசைக் கிளறாதல. பேசாம ஊர் போய்ச்சேரு”

சர்ரக் சர்ரக் என செருப்பு தேயும் சத்தத்துடன் மாமா தெருக்கோடியில் மறைந்தார்.

பத்து வருடங்களின் பின் தூத்துக்குடி சென்றபோது, தாத்தாவும், மாமாவும் இல்லை. மாமா கடையிலிருந்த மூத்த கணக்கரிடமிருந்து நாங்கள் முன்பு வசித்த தெருவைக் கண்டறிந்தேன். பாரதி டீச்சர் வீடு எனக் கேட்டு கண்டடைந்தபோது மாலை நாலுமணி.

ஓரு கணம் தடுமாறினாலும், அவர் அடையாளம் கண்டுகொண்டார் ” யே! இங்க யாரைக் காங்கேன்?” என்று ஆச்சரியப்பட்டு, “வாடே” என்றழைத்து ஒரு கால் சாய்த்து, தேய்த்து உள்ளே நடந்தார். சாப்டுட்டுத்தான் போவணும் என்றவர், தடுமாறித் தானே சமைத்தார். ” உங்க பாட்டி வெங்காய சாம்பார் வைச்சா நாலூருக்கு மணக்கும். கைமணம் அவிங்களுக்கு. அந்த கைப்பக்குவம், உங்க அத்தைக்கு, சித்திக்குக் கிடையாது பாத்துக்க”

அப்பாவைப் பற்றி எப்படிக் கேட்பது? கேட்கவேண்டுமா?

உணவருந்திவிட்டு,உள் திண்ணையில் அமர்ந்து பேசிக்கொண்டிருந்தோம். ” அந்தா தெரியுதுல்லா, ஒரு பச்சை ட்யூப்லைட்டு? அங்.. அதுக்கு அடுத்தது உங்க வீடு. இங்கிட்டேர்ந்து முடுக்கு வழியா ரெண்டு நிமிச நடை”

“அப்பாவும் நீங்களும் ஏன் அப்புறம் சந்திக்கவில்லை?”

சட்டென மவுனமானார் ” சில கேள்விகளுக்குப் பதிலில்ல இவனே. நினைச்சிருந்தா, ரெண்டுபேரும் இன்னும் கொஞ்ச வருசம் கழிச்சி மீண்டும் முயற்சி செய்திருக்கலாம். வீடுகள்ல பகை ஆறியிருக்கலாம். என்ன, உங்கப்பா ஒரு சத்தியம் செஞ்சிட்டாரு உங்க சித்தி கலியாணத்துக்கு.. ‘அவ நம்மவீட்டு மருமவளா வரமாட்டா ன்னு சொன்னாத்தான் கமலிக்கு கலியாணம் நடக்கும்லே’ந்னு உங்க பாட்டி அழுதது எனக்குத் தெரியும்.

இந்த குருவியை எடுத்துக்க. அதன் சிறகை வெட்டிட்டா, உயிர் இருக்கும். ஆனா இல்லாத மாதிரிதான். Clipping the wingsந்னு சொல்லுவாங்க பாரு. அதான் எங்களுக்கு. ரத்தம் தோய்ந்த என் முடிக்கொத்து வச்சுகிட்டு அவரு பேச வந்தது முத தப்பு.

சைக்கிள்ள அவர் பெல்பாட்டம் க்ளிப் சிக்கி அவரு விழுந்ததும் அடிச்சான் பாரு எங்கண்ணன், அது இன்னொரு தப்பு.”

“பெல்பாட்டம் க்ளிப்?”

“அப்பெல்லாம் பெல்பாட்டம்னு பெரிசா கணுக்கால் பக்கம் விரிஞ்ச பேண்ட் போடுவாங்க. அதான் ஸ்டைல். அது சைக்கிள்ல மாட்டிறக்கூடாதுன்னு, ஒரு u ஷேப்புல ஒரு கிளிப்பை கணுக்கால் மேல மாட்டுவாங்க. அது லூசாகி, சைக்கிள் செயின்ல மாட்டி, உங்கப்பா விழுந்துட்டாரு. மணியாச்சிக்குக் கிளம்பிட்டிருந்தவ, அதுனாலதான திரும்பி வந்தேன், மாட்டிக்கிட்டேன்?”

பாரதி டீச்சர் மெதுவே உள்ளே சென்றார். திரும்பிவரும்போது அவர் கையில் துருப்பிடித்த உலோகக் கம்பி. என்னிடம் கொடுத்தவர், மெல்ல அணைத்து நெற்றியில் முத்தமிட்டார். “நல்லா இருடே என்ன? காதல்னா, ஓடிப்போகாம, நிதானமா வீட்டுல சொல்லி, முடிவெடு. க்ளிப்புகள் எங்களோட போகட்டு”

அம்மாவின் மறைவுக்குப் பின் அப்பா அதிகம் பேசுவதில்லை. பாரதி டீச்சரைப் பார்த்ததைச் சொன்னேன். ஒரு நிமிடம் என்னை நேராகப் பார்த்தார். ‘அவரைப் பார்க்கணுமாப்பா?’ என்றேன். தலையாட்டி இல்லை என்றார்.

இரவில் அவர் அறையில் விளக்கு எரிந்ததைக் கண்டு எச்சரிக்கையானேன்.மீண்டும் நெஞ்சுவலியா? கதவை மெல்லத் திறந்த போது, அவர் பீரோவிலிருந்து எதையோ எடுத்துப் பார்த்துக்கொண்டிருப்பது போலிருந்தது. அடுத்தநாள் காலை ஆஸ்பத்திரியில் அவர் சேர்க்கப்பட்டபின், வீட்டில் அவர் துணிகளை எடுத்து வைக்க பீரோவைத் திறந்தேன். இரண்டாம் அடுக்கில் இருந்த,நிறம் மங்கிய, இற்றுப்போன மகளிர் கர்ச்சீப் ஒன்றில் புதைந்திருந்தது அது.

முடிக்கற்றையுடன் ஒரு ஹேர்க்ளிப்.

மாத்ரு யோனிப் பரீட்சை

தெற்குமாட வீதியின் கடைசி வீட்டைத் தாண்டித் திரும்புகையில் ஆறுமுகம் நடை தளர்ந்தார். மெல்ல இதயம் அழுத்துவது போலிருந்தது.

“ நேத்திக்கு ராத்திரி எட்டுமணிக்குப் பாத்தேன்.”கட எப்படிப் போயிட்டிருக்கு?”ன்னாரு. நல்லாத்தான் இருக்குன்னேன். காலேல இசக்கி பேத்தி வந்து சொல்லுதா ‘ அய்யா போயிட்டாரு’. யாருக்கு என்ன எழுதியிருக்குன்னு எவங்கண்டான்?” ஆறுமுகம் பொருட்படுத்தாது, ஆச்சி வீட்டுக்கு முந்திய வீட்டு வாசலில் செருப்பைக் கழட்டினார். ஆச்சி வீட்டு வாசல்ல மலை கணக்கா செருப்பு குமிஞ்சிருக்கு. எவனாச்சும் நம்ம செருப்பைப் போட்டுப் போனா?

”பாலாவுக்கு போன்போட்டுச் சொல்லிட்டம். அவன் மூணுமணிக்கே கிளம்பிட்டான். கோயில் நடை சாத்தியாச்சி. சாயங்காலத்துக்குள்ள எடுத்துருவம். என்ன சொல்லுதீய?”

ஆறுமுகம் கவனியாது தலையாட்டி உள்ளே நுழைந்தார். அந்த நெடிய உருவத்தை தெற்கு வடக்காகக் கிடத்தியிருந்தார்கள். ஆறுமுகம் தன்னையறியாது கைகூப்பினார்.
ரத்த சொந்தம்… உண்மைதான். அதனை விட , உள்ளத்தில் சொந்தம் அதிகம். பவளவல்லியைக் காதலித்தபோது “அவ வேணாம்டே” என்று அறிவுறுத்திவர், ஆறுமுகம் கோபத்தில் செவிட்டில் அறைந்தபோதும் பொறுமையாக அந்தக் காதலை விலக்கிவிட்டவர், புதுத்தெரு பசங்க நாலுபேர் அடிக்க வந்தபோது, வேட்டியை உருவி கையில் சுற்றிக்கொண்டு, அருவா வெட்டுகளை வாங்கியபடி, நாலுபேரையும் துவைத்து எடுத்தவர், பசியென எப்ப வந்தாலும் சோறிட்டவர் எனப் பல உருவங்கள் இன்று ஒன்றில் அடங்கி, அசையாது கிடக்கின்றன.

ஆச்சி ஒரு மூலையில் அமர்ந்திருந்தாள். ஆறுமுவம்… என்றவள் மீண்டும் அழ முயன்று தோற்று, ஆயசமாகச் சாய்ந்தாள். ஆறுமுகம் அவள் எதிரில் அமர்ந்தார். “என்ன செய்ய? எப்பவும்போல முந்தியே போயி, சொர்க்கத்துல உனக்கு வீடு பாத்து வைக்கானோ என்னமோ? ஆச்சி,அவனைத் தெரியும்லா? அப்படித்தான்”

ஆச்சி விரலை மூக்கில் வைத்துக் குலுங்கினாள். ” இனிமே, இந்த வீட்டு நிலையில இடிச்சுக்கிட்டு வர்ரவா யாரு இருக்கா? ’ஏத்திக்கட்டுங்க’ண்ணேன். எங்க தாத்தா, என் தலையில குட்டுற செல்லக்குட்டு இதெல்லாம். இப்படியே இருக்கட்டும்டீன்னுடாரு. ” ஆறுமுகம் நிலைக்கதவைப் பார்த்தார். ஆறு அடி உயரம். அதனைத் தாண்டிய உயரம்… தரையில் கிடக்கிறது.

’ஐயா மீசையை முறுக்கிக்கிட்டு நடக்கறச்சே அப்படியே பாத்துகிட்டே இருக்கலாம். கச நடைல்லா?’ கஜம் – யானை என்பது கசவானது எப்போது? தெரியாது. ஐயாவுக்குத் தெரிந்திருக்கும்.

”வெள்ளத்துல தேரடி மண்ணு சரிஞ்சிருக்கறச்ச, ஆம்பள யாரு இருந்தா?” இந்து ஆரம்பப் பாடசாலை வாத்தியார் சொக்கலிங்கம் மெள்ள முணுமுணுத்தார். ஆறுமுகம் திரும்பிப் பார்த்தார். ’74லாடே ஆறுமுவம்? ’ ஆமென ஆறுமுகம் தலையசைத்தார்.

தேரடியில் மண்ணரிப்பு ஏற்பட தேர் நிலை சாய்ந்திருந்தது. இப்போது போல் பொக்லேன், ஜேஸிபி, க்ரேன் எதுவுமில்லாத காலம். நாப்பது பேர் ஒரு புறம் இழுக்க, இருபது பேர் மறுபுறமிருந்து தள்ள, சக்கரத்தினடியில் மண்ணைப்போட்டு , அதில் சறுக்கான மரத்துண்டுகளை வைத்து தேரை உருட்டி, அதன்பின் தேர் நிலை சரியமைக்கப்பட்டது. திட்டமிட்டு, வடக்கயிறு , ஆட்களென அனைத்தையும் கொண்டு வந்தது ஐயா. ’ஊர்ல இருந்த ஒரே ஆம்பள நீதாம்ல,ஐயா!’ என்றார் தர்மாதிகாரி நல்லசிவம் செட்டி. அதிலிருந்து ஐயா, ஆம்பள ஐயா எனவே அழைக்கப்பட்டார்.
’ஒரே ஒரு தடவதான் ஐயா சறுக்கினாருன்னு சொல்லக்கேள்வி. ஆச்சியக் கலியாணம் கட்டி ஆறுமாசத்துல வீட்டைவிட்டு ஓடினாராம்லா?’ கேட்ட பரமசிவத்தைப் பலர் கோபத்துடன் பார்க்க அவன் வெலவெலத்தான். பந்தல் காண்ட்ராக்டு போயிருமோ? வாய வச்சிகிட்டு சும்மா இருந்திருக்கலாம்.

“லே,பரமு. தெரியாம உளறப்படாது.இவரு கிழக்காம இருக்கற நிலத்துல நாத்து நட்டுறக்கச்சே, பெரியய்யா, அத மூத்தய்யாவுக்குக் கொடுத்துட்டு, தெக்கால இருக்கற வயலப் பாருலன்னு என்னமோ சொல்லிட்டாரு. வார்த்தை முத்தி, இவரு வீட்டை விட்டுப் போயிட்டாரு. அப்ப ஆச்சி கர்ப்பம். அவ அழுது ஆர்ப்பாட்டம் வைக்க, மூத்தையா கிளம்பிப் போனாரு. இவரு அடுத்தாப்புல ரெண்டு வாரத்துல வந்து நின்னாரு. இதான் நடந்திச்சி. பொணம் கிடக்கறச்சே அதுக்கொரு மருவாதி வேணும்”

’மூத்தவரு எங்க போனாரு? ’

’எவங்கண்டான்? சரி, வண்டிய எடுத்துட்டு சீனிவாச ராவ் கடைல அய்யா சைஸ்ல வேட்டி வேணும்னு சொல்லு. அவருக்குத் தெரியும்.சந்தனம், சாம்பிராணி… மாலை? லே, மால வந்திட்டா?’

ஆறுமுகம் மெல்ல வெளியேவந்தார். மடக்கு நாற்காலியில் அமர்ந்திருந்த இளைஞன் எழுந்து மரியாதையாக அவரை இருக்குமாறு சைகை காட்டினான். “லே, நல்லமுத்து பேரனா நீயி?”
ஆமென அவன் தலையசைத்தான்.” ஒங்கப்பனெங்க?”

“பாளையங்கோட்டை போயிருக்காரு. நில விசயமா வக்கீலப் பாக்கணும்னு..”

“அவன வெரசலா வரச்சொல்லு. அவன் தாயதி தெரியும்லா? பொறுப்பு இருக்கு”

ஆறுமுகம் திரும்பி உள்ளே பார்த்தார். ஆச்சி அழுகையை நிறுத்தி எவளிடமோ பேசிக்கொண்டிருந்தாள்.

பாலா காரில் வந்து இறங்கினார். அவர் மனைவி, கைகளை விரித்தவாறே ஓலமிட்டு உள்ளே ஓட, அவரது மகள், என்ன செய்வத் எனத் தெரியாது, மலங்க விழித்து கார் அருகே நின்றிருந்தாள். குழந்தைகளுக்கு மரணச் சூழலில் எப்படி நடந்துகொள்ளவேண்டுமென எந்தப் பள்ளியும் சொல்லிக்கொடுப்பதில்லை.

ரோட்டோரத்தில் வருவது யாரு? ஆறுமுகத்தின் கண்கள் விரிந்தன.

”மூத்தய்யா! இதெல்லாம் நீரு காங்கணுமா?” அரற்றியவாறே அந்த முதியவரின் கைகளைப் பிடித்து விசும்பினான் பாலா. ஆறுமுகம் தடுமாறி எழுந்தார்.

“இதையெல்லாம் நான் பாக்கணும்னு என்ன வச்சிருக்காளே கோமதியம்மை? என்ன செய்ய? எல்லாம் கொடுப்பினை” முதியவர் குலுங்கினார். ஆறுமுகம் ஓரமாக நின்றுகொண்டார். எத்தனை வருடங்கள்?! பாலாவுக்கு இவரைத் தெரிந்திருக்கிறதே? அப்போ….

” பாலா. ஒங்கம்மையைப் பாத்துட்டுப் பொறவு மத்ததெல்லாம்” எவரோ அறிவுறுத்த, பாலா வீட்டினுள் சென்றார். ஓலம் பெரிதாக ஒலித்தது.

மூத்தைய்யா வாசலிலேயே அமர்ந்துகொண்டார். “வேணாம். என்னப் பாத்தா, அவன் வேட்டியை இறக்கிவிட்டுகிட்டு, சொல்லுங்கண்ணேம்பான். இப்ப நாம்போவ, எழுந்திக்க முடியாம அவங்கிடக்கான்னா, அவன் மனசு நோவும்”

”மூத்தைய்யா, மூணுமணிக்கு எடுத்துறலாமா? எல்லாரும் வந்தாச்சில்லா?”

“பாலாகிட்ட கேட்டுக்க. அவந்தான் கருமாதி செய்யணும்”

“குளிப்பாட்டணும். பொம்பளேள்ளாம் வெளிய போங்க” பெண்கள் வெளியேறி ஓரமாக நின்றனர். ஆச்சி திகைத்தாள். “ஏ, இவனே,பாலா”
பாலா குனிய , ஆச்சி காதில் ரகசியமாகச் சொன்னாள் “ அப்படியே எடுத்துறுங்க. உடுப்பு களையவேண்டாம்.”
“அதெப்படி? முறைன்னு ஒண்ணு இருக்குல்லாச்சி?” என்றான் பரமு.
“நாலு குடம் அப்படியே ஊத்தி, புது வேட்டிய கட்டிவிட்டுறு. பழசு களையவேண்டாம். ஆறுமுகம் அண்ணனைக் கூப்பிடு”

ஆறுமுகம் உள்ளே வர “ ஏ, ஆறுமுவம்.” என்றாள் ஆச்சி தீனமாக
“ அவங்கிட்ட சொல்லு. உடுப்பு எடுக்காதீய”

“ ஏன் ஆத்தா?”

அவள் கைகூப்பினாள் “ முந்தி பிள்ளை இல்லேன்னு ஒரு மாதிரியான பேச்சி, அவமானம். மலடின்னு பேச்சு தாண்டி ஒண்ணு பெத்தேன். இப்ப, இன்னொரு அவமானம் வேண்டாம்.”

ஆறுமுகம் அவளை ஒருகணம் பார்த்தார்.“ பாலா, டே, பரமு, ஆச்சி சொல்றதக் கேளு. அவ ஆசை. அப்படியே இருக்கட்டு”

”வே, ஒமக்கும் புத்திகெட்டுப் போச்சா? அவருக்குக் கலியாணச் சாவு. மணக்க மணக்க புதுசு உடுத்தி, மேளங்கொட்டி ஜம்முனு கொண்டு போய்ச் சேத்துருவம். அதுக்குக் குளிப்பாட்டணும்லாவே?”

“அப்ப” என்றார் ஆறுமுகம். ”நானும், நல்லமுத்துவும் நிக்கோம். நீங்க வெளிய போங்கடே”

நல்லமுத்து வரத் தாமதமானதில், ஆறுமுகம் தானே குளிப்பாட்டுவதாகச் சொன்னார். அனைவரும் வெளியேறக் கதவை அடைத்தார். ஐந்து நிமிடத்தில் கதவு திறக்க, வெள்ளைவேட்டியில் ஜொலித்தார் ஐயா.

மயானத்திலிருந்து திரும்பி வருகையில் நல்லமுத்து ஆறுமுகத்தை நிறுத்தினார் “ இப்படி வாரும்வே. ஒருவிசயம் கேக்கணும்”

“கடைசி நிமிசத்துல ஒம்ம உள்ளே விட்டது என் தப்பு. சோப்பு எல்லாம் போட்டுக் குளிப்பாட்டக் கூடாது. அப்பவே சொன்னேம்லா?”

“அதில்லவே. ஐயாவுக்கு… அங்க…”

ஆறுமுகம் ஒரு நிமிடம் மௌனித்தார்.” ஆச்சி ஒம்பிள்ளைக்குரெண்டு பவுன்ல செயின் போட்டுக் கலியாணம் கட்டி வச்சா. அந்த உப்பு ஒன் உடம்புல இன்னிக்கும் ஓடணும்”

’அய்யோ!’ என்றார் நல்லமுத்து பதறி “ அவுக, அம்மால்லா எங்களுக்கு?”

“அப்ப ஒருகேள்வியும் கேக்கப்படாது. வெளங்கா?”

”நாங்கேப்பனா? நாக்கு அழுகிப் போவும்”

”இதத்தான் அன்னிக்கு நம்ம ஐயரு சொன்னாரு. சில நம்பிக்கைகளை அப்படியே கொண்டுட்டுப் போவணும். கேள்வி கேக்கப்படாது. ஒங்கம்மா, ஒங்கப்பனுக்குத்தான் ஒன்னைப் பெத்தாளா?ன்னு கேக்கறகேள்வி இருக்குபாரு, அது தாயின் யோனியை சோதிக்கிற மாதிரி. இத மாத்ரு யோனிப் பரீட்சைன்னு சொல்லுவாங்க. உலகத்துலயே பெரிய பாவம் எதுன்னா அதுதான்”

நல்லமுத்து கைகூப்பினார் கண்களில் நீர் கசிய “ நாங் கேக்கலசாமி. தப்புத்தான் இனிமே இப்படி கனவுல கூட கேக்கமாட்டேன்”

ஆறுமுகம் விலகி நடந்தார். பின்னே, நல்லமுத்துவிடம் பரமு கேட்டுக்கொண்டிருந்தான்.

“பாலாவும், ஐயாவும், மூத்தய்யாவும் ஒரே சாடை என்ன?”

“வாய மூடுல மூதி”

இரட்டையர் கதை

கொங்குச் சகோதரிகள் நிஜமாகவே கொங்குநாடுதானா? என்பது இன்றும் சந்தேகம்தான். 1937ல் தென்காசியிலிருந்து பாஷ்யம் அய்யங்கார் குடிபெயர்ந்தபோது அவர் வீட்டோடு சீதை கோதை இருவரும் வந்தார்கள் என்று பெரியநாயகிப் பாட்டி சொல்லக் கேள்வி. அவர்கள் இரட்டையர் எனவும், சீதை மூத்தவள் எனவும் கொங்கு நாட்டில், அய்யங்காரின் நெருங்கிய நண்பரின் குழந்தைகள் எனவும் பாஷ்யம் அய்யங்காரின் மனைவி சொன்னதாகப் பெரியநாயகிப் பாட்டி சொல்லிக்கொண்டிருப்பாள்.

”அதுகளை வையாதீங்கோடி. பகவான் குழந்தைகள் ரெண்டும். வந்த நேரத்தில தாயாரைக் கரையேத்திடுத்துகள். பாஷ்யம் ஆத்துக்காரிக்குக் கொடுத்து வைச்சிருக்கு” . நாயகிப் பாட்டியை அதிகம் எவரும் கண்டுகொள்வதில்லை.

சன்னதித் தெருப் பெண்களில் , இரட்டையர் பற்றி இருவிதமான கருத்து இருந்தது. அவர்களின் மொழி அப்படி. எல்லாவற்றையும் பச்சையாக, சற்றே கலவி கலந்த அர்த்தத்தில் பேசுவது அவர்களின் தனித்தன்மை. சில இளம்பெண்கள், அவர்கள் பேசுவதைக் கேட்டுக் கிளுகிளூப்பாகச் சிரிப்பார்கள். “ டீ, கோதை, செல்லமணி வாத்யார் அன்னிக்கு என்ன சொன்னார்?” என ஒருத்தி தூண்டி விட, அதன் பதிலில் கலகலவென அனைவரும் சிரிப்பார்கள். அதிகம் இதெல்லாம் பேசமுடியாத காலம் அது.

மற்றொரு குழு, முகம் சுளித்து அவர்களை நிராகரித்தது. “என்ன கேவலமான பேச்சு இதுகளுக்கு? காலாகாலத்துல ஒரு பிள்ளையைப் பெத்திருந்ததுகள்னா, இப்படி மனசு போகாது. எது எவனோட ஓடிப்போகப்போறதோ?”

இரட்டையருடன் தங்கள் குடும்பப் பெண்கள் பேசுவதைப் பலர் தடுத்தார்கள். இருந்தாலும், சீதை கோதை பிரபலமாவதை எவராலும் தடுக்க முடியவில்லை.

முன் ஜாமீன் நரசிம்மன், சில பெண்கள் முன்பு, வேண்டுமென்றே தொடை தெரிய வேட்டியை மடித்துக் கட்டுகிறார் என அரசல் புரசலாகப் பேச்சு அடிபட்டது. நரசிம்மனின் மனைவி வெகுண்டு “ எங்காத்துக்காரர் கோமணமெல்லாம் நானாக்கும் தோய்ச்சுப் போடறேன். அவர் ஒண்ணும் காட்டிண்டு திரியலை” என்று சண்டைக்கு வந்தாள்.

சீதையிடம், பஞ்சாமி மாமாவின் பெண் அழுதுகொண்டே “ அந்த மாமா, திரும்பி நின்னு, குனிஞ்சுண்டு, ”கோந்தை ! மாமாவைப் பாரு” -ன்னு சொல்றார். எல்லாம் உள்ளே தெரியறது. பயந்து ஓடிவந்துட்டேன்” என்று முறையிட்டது , சன்னதித் தெருவில் ஒரு சலசலப்பை உண்டாக்கியது. வக்கீல் சபேச ஐயர், நரசிம்மனை பார் கவுன்ஸில் அறையில் அழைத்து மென்மையாகக் கண்டித்தார் எனவும், அவர் அறைவாசலின் நடுவே, குனிந்து நின்று , தன்னைப் பார்க்குமாறு நரசிம்மன் சொன்னார் எனவும் வதந்தி பரவியது.

கோவில் விழா தொடங்கி , குதிரை வாகன ஊர்வலத்தன்று , கோவில் வாசலில் சீதை சில பெண்களுடன் நின்றிருந்தாள். நரசிம்மன் ஒரு புன்சிரிப்புடன் அங்கு தன் குடும்பத்துடன் வந்தபோது, கைக்குழ்ந்தையோடு இருந்த ஒரு பெண்ணிடம் சீதை கேட்டாள் “ஏண்டி, ஒங்குழந்தையா இது?”

”ஆமாக்கா. “ குழந்தையை சீதையிடம் நீட்டினாள் “ ஆனியோட எட்டு மாசம் முடியறது”
சீதை காத்திருந்தாள். முன் ஜாமீன் நரசிம்மன் மிக அருகே வந்ததும், மேள நாயனம் ஒரு கணம் நிற்கையில், உரத்த குரலில் சீதை சொன்னாள் “ ஏண்டி, இதுக்கு ஏன் இம்புட்டு சின்னதா இருக்கு, நரசிம்மனோடது மாதிரி?”

மயான நிசப்தம். நரசிம்மன் தடுமாறினார். அவர் மனைவி முகம் சிவந்து, புடவையை தோளில் இழுத்துவிட்டுக்கொண்டு முன்னே விறுவிறுவென நடந்தாள்.

அடுத்த நாள், நரசிம்மன் வீட்டுக் கதவின் மேல் , நுனியில் கல் கட்டப்பட்டு ஒரு புடலங்காய் தொங்கிக்கொண்டிருந்தது. நரசிம்மன் பாஷ்யம் அய்யங்காரின் வீட்டிற்குச் சென்று “ ஐ வில் ஸ்யூ யூ இன் கோர்ட் ஆஃப் லா” என்று கத்திவிட்டு வந்தார். பெரியவர்கள் அழைத்து விசாரித்ததில், யார் அதனைச் செய்தார்கள் என அறியாது, வெறுமென சீதை , கோதை மீது பழிபோடக் கூடாது என்றார் சபேச ஐயர். அதோடு விடாமல் “ இவர் காட்டாமல் அவளுக்கு எப்படித் தெரியும்?” என்றாராம்.

அதன்பின் சன்னதித் தெருவில் புடலங்காய் வாங்குவது என்பது ஒரு நமட்டுச் சிரிப்பை வரவழைக்கும் செய்தியாக இருந்தது. ”உங்காத்துல இன்னிக்குப் புடலங்காய்க் கறியா?” என்று நரசிம்மன் காதுபட உரக்கக் கேட்டார்கள். இருநாட்கள் நரசிம்மன் கோர்ட்டுக்குப் போகவில்லை. அதன் பின் வேஷ்டியை அடிக்கடி இழுத்துவிட்டுக் கொள்வார். தெருவில் போகும்போது எதிரில் வருபவரை நிறுத்தி “ அம்பி, என் வேஷ்டி சரியா இருக்கில்லையோ? சொல்லு” என்பார். வேஷ்டிக்கு மேல் ஒரு துண்டு கட்டிக்கொண்டு கோர்ட்டுக்குப் போனபோது நீதிபதி கண்டித்தார் எனச் சொல்லப்படுகிறது. அவ்ர், கிட்டத்தட்ட ஒரு மன ரோகியான பின், நரசிம்மன் குடும்பம், களக்காட்டிற்குக் குடி பெயர்ந்தது.

வெங்கடசாமி நாயக்கரின் மகள் திருமணத்தில் சீதை கோதையின் முகம் சிரித்தபடி இல்லை என மில் மேனேஜரின் மனைவி பெரியநாயகிப் பாட்டியிடம் சொன்னாள். “அப்ப, என்னமோ சிக்கல் இருக்குடீ. இதுகளுக்கு அசுர மூளை”

அடுத்த நாள் அதிகாலையில், பெண்ணை அழைத்து வரச் சென்றவர்களில் கோதை இருந்தாள். வெளி வந்த மாப்பிள்ளையிடம் “ என்ன மாப்ளை, பொண் நன்னா நடந்துண்டாளா?” என்றாள். அவன் விதிர்விதிர்த்துப் போய் “ என்ன கேள்வி?”என முகம் சிவக்க , கோதை கேள்வியை மாற்றினாள் ” எல்லாம் நன்னா முடிஞ்சதான்னேன்” அவன் மற்றும் மணப்பெண்ணின் முகத்தை மாறி மாறிப் பார்த்த கோதை , மணப்பெண்ணிடம் கேட்டாள் “ ஏண்டி, அவர் நன்னா நடந்துண்டாரா?”

மாப்பிள்ளை வீட்டில் சிறு சலசலப்பு உண்டானது. வெங்கிட சாமி மன்னிப்புக் கேட்டு, கோதையை அழைத்துக் கண்டித்தார். “ நாக்கு அடக்கணும் புள்ளே. யார்கிட்ட என்ன பேசறதுன்னு விவஸ்தை கிடயாது உனக்கு?”

மணப்பெண் , இரு நாட்களில் வீட்டுக்கு வந்து, ஒரே அழுகை. திரும்பிப் போக மறுத்துவிட்டாள். பெண்கள் எத்தனையோ பேர் ஆறுதல் சொல்லியும் அவள் கேட்கவில்லை. கோதை அவளிடம் , ஒரு அறையில் தனித்துப் பேசினாள். “நாயக்கரைக் கூப்பிடுங்க” என்றாள் வேலம்மா ஆச்சியிடம்.

கோபத்துடன் நுழைந்தார் நாயக்கர் “ என்ன அழுகை? புகுந்த வீட்டுக்குப் போக வேண்டியதுதான பொட்டப்பிள்ளைக்கு அழகு? என்ன குறை வைச்சேன்? எல்லாந்தான் நடக்கவேண்டிய முறையில நடத்திட்டோமே?”

கோதையின் குரல் உயர்ந்தது “ எல்லாம் நடக்க வேண்டிய முறையில நடந்திருந்தா பேச்சுக்கே இடமில்லை நாயக்கரே.”

நாயக்கர் திகைத்தார் “ இவ என்ன சொல்றா?” என்றார் அருகிலிருந்த மனைவியிடம். அவர் த்டுமாற ,கோதை மீண்டும் குரல் உயர்த்தினாள் “ ஆம்பள ஆம்பளையா நடந்துகிடணும்வே.”

சில மாதங்களில், நாயக்கரின் பெண் சித்தூருக்கு , அத்தையுடன் சென்றுவிட்டாள். அங்கு அவளுக்கு மறுமணம் செய்தார்கள் எனப் பேச்சு அடிபட்டது. நாயக்கரிடம் இதுபற்றிப் பேச அனைவருக்கும் பயம் என்பதால், அவையெல்லாம், வீட்டில் உறங்குமுன்னான வதந்தியாக அடிபட்டு மறைந்தது.

”ஊர் தெளிவாகப் பேசத் தயங்கிய விசயங்களை அவர்கள் பேசினார்கள் “ என்றார் செங்கோட்டை டாக்டர் சாமா. “ சிக்மண்ட் ஃப்ராய்டுன்னு ஒருத்தன் சொல்றான். மனசுக்குள்ள இந்த நிறைவேறா பாலுணர்வு சிந்தைகள் வேறு வடிவம் எடுக்கும், செயல்பாடாக வெளிவரும்ங்கறான்.திருமணம் ஆகாத இந்த இரட்டையர், தங்கள் ஆசைகளை பேசியே தீர்த்துக்கொண்டிருக்கலாம். அது ஒரு வடிகாலாக இருந்திருக்கலாம். பிறரது பாலுணர்வுப் பிறழ்வுகளை அவர்கள் துல்லியமாக அடையாளம் காண்பது, இதனால்தான்” சாமா, இரட்டையர் பற்றி மேலும் ஆராய்ச்சி செய்யப்போவதாகச் சொன்ன இரு மாதத்தில் , ” Why do I exist?” என்று பத்து பக்கங்களில் பிழையில்லா ஆங்கிலத்தில் எழுதி வைத்து, குற்றாலத்தில் தேனருவி போகும் வழியில் இறந்து கிடந்தார்.

திடீரென ஒரு விஷக் காய்ச்சலில் கோதை இருநாட்கள் படுத்து, மூன்றாம்நாள் தூக்கத்திலேயே இறந்துபோனாள். அதன்பின் சீதை பேசுவதையே நிறுத்திவிட்டாள். கொடியேற்ற நாளுக்கு முந்திய நாள் திருநெல்வேலி போகப்போவதாக ஒரு மூட்டையோடு கிளம்பியவளை, நாராயண ஐயங்கார் ஊர் எல்லையில் , குளக்கரைப் படியினருகே பார்த்ததாகச் சொன்னார். அதுதான் அவளை எவரும் இறுதியாகப் பார்த்த சாட்சி.

சித்தூரில் ஒரு பெரிய மாளிகை வீட்டில் இரு பெண்களின் நெஞ்சுயர சிமெண்ட் சிலைகள் இருப்பதாகவும் அதில் தெலுங்கில் சீதாம்மா,கோதாம்மா என எழுதியிருப்பதாகவும் பாஷ்யத்தின் பேரன் சொன்னார். நாயக்கர் வீட்டில் சீதை கோதைக்கென்று இரட்டை விளக்கு பலகாலம் ஏற்றி வந்தனர். இன்று இரு எல். ஈ.டி பல்புகள் அவ்வீட்டின் உள்ளறையில் எரிகின்றன.

செங்கால் நாரை

செங்கால் நாரை
————————–

“ஹை! அது என்ன அங்கிள்? பெரிசா ஒரு க்ரேன்?” வைஷ்ணவி துள்ளிக் குதித்தாள்.

“ஸ்… கார் ஓட்டும்போது மாமாவைத் தொந்தரவு செய்யாதே”பின்னாலிலி
ருந்து அவள் அம்மா ப்ரேமா அடக்கினாள்.

சாலையோர மைல்கல்,காருகுறிச்சி இரண்டு கிலோமீட்டர் என்றது. எனது மாருதி அம்பாசமுத்திரம் நோக்கி விரைந்துகொண்டிருந்தது.சிங்கப்பூரிலிரிந்து குடும்பத்தோடு வந்திருந்த நண்பன் சுந்தரம், குலதெய்வத்திற்கு வழி பாடு செய்யவேண்டுமென்று சொன்னதால், எனது காரிலேயே கிளம்பியிருந்தோம்.

“கேட்கட்டும். விடும்மா. குழந்தைகளுக்கு இதெல்லாம் பெரிய ஆச்சரியமாகத்தான் இருக்கும்”

“அது கொக்கு இல்லேம்மா. நாரை. செங்கால் நாரை.”

சாலையிலிருந்து சுமார் ஐம்பதடி தூரத்தில் இருந்த நீர்த்தேக்கத்தில் நாரைகளும் இதர தொலைதூரத்திலிருந்து வந்திருந்த பறவைகளும் சோம்பலாக மீன்பிடித்துக்கொண்டிருந்தன.

“அங்கிள்.கொஞ்சம் பக்கத்துல போய்ப் பார்க்கலாமா?” வைஷ்ணவி கெஞ்சினாள்.

“ரொம்பத்தான் செல்லம் இவளூக்கு… காலாகாலத்துல கோயிலுக்குப் போனோமா,
வந்தாமான்னு இல்லாம.. இதுவரை கொக்கே பாக்காத மாதிரி” பொருமிய பிரேமாவை சுந்தரம் எரிச்சலாகப்பார்த்தான்.

காரிலிருந்து வைஷ்ணவியை இறக்கினேன். ஈரப்பதம் நிறைந்த குளிர்காற்று முகத்தைத் தாக்கியது.
“ரொம்பத் தள்ளிப் போகாதே, வைஷ்ணவி.. கண்ட கண்ட தண்ணில எல்லாம் கால் வைச்சு, காய்ச்சல் வந்துடப் போகுது”

பறவைகளீன் வினேதமான சப்தங்களும்,ஒரு விதமான துர்நாற்றமுமாகப் பரவியிருந்த,பாசி நீர்ப்பரப்பில் மெதுவாக நடந்தோம்.

வைஷ்ணவியைப் பறவைகளுக்குப் பிடித்துவிட்டது போலும்.. அனாவசியாமாக ஒன்றும் பறந்து சலசலப்பை உண்டாக்கவில்லை.
ஒரு பெரிய நாரை எங்களை நோக்கி மெதுவாக நடந்து வந்தது. வைஷ்ணவி பிரமித்தாள்.” இதுவா அங்கிள்,நீங்க சொன்ன நாரை?”

“ம்.. இதுதான் . அது காலைப்பாரு.. செகப்பாஇருக்குல்ல. அதுனாலதான் அந்தப்பேரு”

பக்கத்தில் வந்த நாரை,கழுத்தை வளைத்து எங்களைப் பார்த்தது. மெதுவாக தண்ணீரில் அலகு ஆழ்த்தி மீன் பிடிப்பது போல் பாசாங்கு செய்தது.
“அதுக்குப் பயமா இருக்காது? நம்ம எதாவது செய்திடுவோம்-னு”?
குழந்தைகளின் கேள்விகளுக்கு பதில் சொல்வதென்பது அனுபவம் வாய்ந்தவர்களுக்கு மட்டுமே சாத்தியம்..

” இல்லேம்மா. செங்கால் நாரைக்கும் மனுசனுக்கும் ரொம்ப காலமா நெருங்கின சினேகிதம்.அதுக்கு தாராள மனசு. அது கிட்டே எதாவதுஉதவி கேட்டேன்னா, செய்துட்டுதான் கிளம்பிப்போகும்”

வைஷ்ணவி நம்பாமல் என்னைப் பார்த்தாள்” சும்மா சொல்றீங்க. பறவைக்கு இதெல்லாம் ஒண்ணும் தெரியாது”

” செங்கால் நாரைக்குத் தெரியும் வைஷ்ணவி. அது கிளி,புறா மாதிரி புத்திசாலிப் பறவையில்ல. ஆனா அதுக்கு ஈரமான இதயம் உண்டு.அதுனாலதான் அந்தக் காலத்துல, ஒரு புலவன் நாரை விடு தூது-ன்னு செங்கால் நாரைகிட்டே தன்னோட கஷ்டம் பத்தி, மனைவிக்குச் சொல்லறதுக்கு கவிதை பாடி அனுப்பினான்”

“நாரை போய் சொல்லிச்சா அங்கிள்?”

“அது தெரியாதும்மா. ஆனா,நெஞ்சு நிறைந்த அன்பாலேயே உயிரை விட்ட நாரையை எனக்குத் தெரியும்”
நினைவுகள் பின்னோக்கி ஓடின.

தெருவில் விளையாடிக் கொண்டிருந்தவன், யதேச்சையாக, எதிரில் வருபவரைப் பார்த்துவிட்டு, வீட்டுக்குள் நோக்கிக் கத்தினேன்.

“அம்மா, மாமா வந்தாச்சு.ஹைய்யா… மாமா வந்தாச்சு” ஓடிப்போய் அவரது கையைப் பிடித்துத் தொங்கினேன்.

தோதாத்திரி மாமா எனது சொந்தத் தாய் மாமா இல்லை. அம்மாவிற்கு, ஒன்று விட்ட தம்பி. ஆயினும், மாமா என்றாலே எங்கள் வீட்டில் நினைவிற்கு வருபவர் தோதாத்திரி மாமாதான்.

குட்டையான் உருவம். பின்னால் வழித்து வாரப்பட்ட தலைமுடி. வாயில் எப்பவும் மணக்கும் வெற்றிலை. . கையில் மடக்கப்பட்ட “கிளி மார்க் டீ வாங்கிடுவீர்”. என்னும் மஞ்சள் பை. எப்போதும் சிரித்த முகம்.தீர்க்கமான நெற்றியில் பாதி கலைந்த ஸ்ரீ சூர்ணம்… இவைதான் மாமாவின் அடையாளங்கள். எப்பவும் சிகப்பாகவே இருக்கும் அவர் நாக்கைப் பார்த்து எனக்கும் பெரியவனானதும் அப்படி வரவேண்டுமென்று நினைத்துக் கொள்வேன்.

“டேய்,,டேய்.. விடுடா…” அட்டகாசமாகச் சிரித்தார் மாமா.

“குரங்கு மாதிரி கையைப் பிடிச்சு தொங்காதே-ன்னு எத்தன தடவை சொல்லியிருக்கேன்?” என்னும் மற்றவர்களிடமிருந்து மாமா மிகவும் விலகித் தெரிந்தார்.

உள்ளே வந்தவர், அம்மாவை “அக்கா, செளக்கியமா?” என்றார். நெடுஞ்சாண்கிடையாக விழுந்து சேவித்தார்.

“நன்னா இரு.. ருக்மிணி வரலையா?”

“இல்லேக்கா. பரீட்சையெல்லாம் நடந்துண்டிருக்கு. யாராவது ஒருத்தர் காருகுறிச்சியிலே இருந்தாகணும்”

மாமாவும், அக்காவும் ஒரே பள்ளிக்கூடத்தில் ஆசிரியர்கள்.
“என்ன தோதாத்திரி இந்தப்பக்கம்?” என்றர் அப்பா.”ஒண்ணுமில்லே அத்திம்பேர். ஊர்க்காரன் ஒருத்தனுக்கு கிணறு வெட்ட கடன் பத்திரம் எழுதணும்னான். நம்ம சரவணன் தான் பொறுப்புல இருக்கான். அதான் நேர்ல வந்து சொல்லிட்டுப் போலாம்னு வந்தேன். உங்களையும் பாத்துட்டுப்போலாம்னு எட்டிப்பார்த்தேன். உம்மோட ப்ரஷர் எப்படியிருக்கு? திருநெல்வேலி போயிட்டு வந்தீராமே..உடம்பு முடியலைன்னு? நாணா சொன்னான். உடம்பைப் பாத்துக்கும்”

தோதாத்திரி மாமாவுக்கு சொந்தமாக ஒரு வேலைன்னு வரவேமாட்டாரோன்னு தோன்றும்.

“மாமா, எனக்கு லீவு விட்டாச்சு. உங்ககூட காருகுறிச்சி வரட்டா?”ஆர்வமாகக் கேட்ட என்னை,அண்ணன் முறைத்துப் பார்த்தான்.”யாரும் வீட்டுக்கு வந்துடக்கூடாதே.. நான் வரட்டா-னு முந்திரிக்கொட்டையா கேட்டுறவேண்டியது. மூதேவி” அவன் கடுகடுப்பது தெரிந்தது.மனதுக்குள் அலட்சியமாக” போடா” என்றேன்.’

” வாயேன். அக்கா.. இவனைக் கூட்டிண்டு போறேன். கொஞ்ச நாள் மாறுதலாக இருக்கட்டுமே”

“அவன் ராத்திரி அழுவான் தோதாத்திரி. போனதடவை இப்படிதான் தூத்துக்குடி கூட்டிண்டு போயிட்டு,வரதன் அடுத்த நாளே கூட்டிண்டு வந்துட்டான். ராத்திரி பூரா ஒரே அழுகை”

“நான் ஒண்ணும் அழ மாட்டேன்” என்றேன் வீராப்பாக.”சரி அக்கா. இங்க இருக்கிற காருகுறிச்சிதானே. எதாவது ஏக்கமாயிருந்தான்னா ஒரு மணி நேரத்துல கொண்டு வந்துடலாம். என்னடா அழுவியா ?

“மாட்டேன் மாமா” என்றேன் உறுதியாக.

” மாமா, அங்கே பாருங்க. ஒரு பெரிய கொக்கு” மாமாவின் சைக்கிளில் முன் பாரில் உட்கார்ந்திருந்த எனது கத்தலில், சில பறவைகள் பயந்து பறக்க முயன்றன. மாமா ஒரு கல் மேல் கால்வைத்து, சைக்கிளை நிறுத்தினார்.

” அதோ ஒரு பழுப்பு கலர்ல தெரியறது பாரு… அது செங்கால் நாரை” என்றார் மாமா.

” அது ஏன் மாமா அசிங்கமா இருக்கு?”

“அசிங்கமா இல்லேடா. அது ரொம்ப நல்ல பறவை. மனுசங்க கிட்டே ரொம்ப பிரியமா இருக்கும். பாசமா இருக்கற பறவை அழகா இல்லேன்னா என்ன? ”

ஒரு நாரை தாழப் பறந்து,எங்களருகே சாலையோரம் தண்ணீரில் இறங்கியது. தண்ணீரில் அலைமோதும் சப்தம் மட்டும் கேட்டுக்கொண்டிருந்தது.மாமா மெதுவாகப் பாடினார்

“நாராய் நாராய். செங்கால் நாராய்.
பனம்படுபனையின் கிழங்கு பிளந்தன்ன கூர்வேல்வாய்
செங்கால்நாராய்”

“என்ன மாமா சொன்னீங்க?”

“இந்த நாரையைத்தான் ஒரு ஏழைப் புலவன் தன் பொண்டாட்டிகிட்டே தூது அனுப்பினான். இந்த நாரையோட அலகு ‘பனங்கிழங்கு பிளந்தமாதிரி இருக்கு’-ன்னு சொன்னான். எவ்வளவு அழகான உவமை பாரு..” மாமா தனக்குள் பாடி ரசித்தார்.உற்றுப்பார்த்தேன்.

அலட்சியமாகப் பார்த்துவிட்டு நாரை எங்கள் அருகே வந்து கழுத்தை உயர்த்தி போஸ் கொடுத்தது.

“இதுக்குக் கொஞ்சம்கூட பயமே கிடையாதா மாமா?”

” மனுசங்க ஒண்ணும் பண்ணமாட்டாங்க-ன்னு ஒரு நம்பிக்கைதான். சரி போவமா?”

மீண்டும் அடுத்தநாள் அந்த நாரை குளக்கரையோரம் தெரிந்தது. அடுத்தடுத்த நாட்களில்
நானும் அதுவும் மிகவும் பழகி விட்டோம். அதன் குச்சி கால்களும், பெரிய சிறகுகளும், சற்றும் பொருந்தாத மிகப்பெரிய அலகும் எனக்கு அசிங்கமாகத் தெரியவில்லை. ஒரு முறை,சிறகு விரித்து அலகு பிளந்து காட்டியது. சிவப்பாகத் தெரிந்தது.. அதுவும் வெற்றிலை போடுமோ?

ஒருவாரத்தில் எல்லாப் பறவைகளும் திரும்பிப் பறக்கத் தொடங்கின. எனது நாரை மட்டும் குளத்திலேயே திரிந்தது. மும்முரமாக மீன் பிடித்துக்கொண்டிருந்தது.

“இது ஏன் மாமா இங்கேயே இருக்கு? எல்லாம் பறந்து போயிட்டிருக்கு?”

“எதோ ஏழைப் புலவன் தூது இன்னும் கொடுக்கலை போலிருக்கு..” மாமா காவிப்பற்கள் தெரியச் சிரித்தார். இந்த முறை நான் நம்பினேன்.

நான் அம்பாசமுத்திரம் போகும்நாள் வந்தது. மாமா சைக்கிளில் முன் பாரில் இருந்து சாலையோரத்தில் பார்த்துக் கொண்டே வந்தேன்.நாரையைக் காணவில்லை.
மாமா சட்டென்று சைக்கிளை நிறுத்தினார். சாலையோரம் அவசரமாகச் சென்று தண்ணீரில் பார்த்தார்.
” அடப்பாவமே”
தண்ணீரில் அரைகுறையாக மூழ்கி மங்கலாக ,பிளந்த அலகுகள் தெரிந்தன. சில இறகுகள் மிதந்துகொண்டிருந்தன. கால்கள் சிவப்பான சாயம் பூசினது போல சிதறிக்கிடந்தன. வேதனையில் வளைந்திருந்தன.

“எவனோ அடிச்சிருக்கான். சே.. பாவம்.”
எதிரே வந்த ஒருவன் மாமாவை நெருங்கினான்” என்னாச்சு வாத்தியாரைய்யா?”

“நாரையை எவனோ அடிச்சிருக்காம்பா.. ஒரு வாரமா கரையோரமா நின்னிட்டுருந்தது.. பாவம்”

“கொன்னவன் நம்ம ஊர்க்காரனா இருக்கமாட்டான்யா. எவனோ வெளியூர்க்காரன் வேலை… எப்ப பார்த்தீங்க?”

“இப்பத்தான். எடுத்து அடக்கம் பண்ணிருவோம். எடு முருகேசா”

முருகேசன் தண்ணீரில் இறங்கி, அலகுகளைப் பற்றி இழுத்தான். தண்ணீர் வழிய சாலையில் போட்டபோது, அதன் ஓரங்களில் ரத்தச்சிவப்பு தெரிந்தது…

இரண்டு நாட்கள் நான் சரியாகத் தூங்கவில்லை. அம்மா,”எதையோ பாத்து பயந்திருக்கான்” என்றாள். விபூதி பூசினார்கள்.கோயில்யானையிடம் தும்பிக்கையில் தண்ணீர் கொடுத்து முகத்தில் பீச்சினார்கள்.எட்டாம் வகுப்பில் தாமஸ் சார் – “இருனூறு வார்த்தைகளுக்கு மிகாமல் எழுதுக-“எனக்குப் பிடித்த விலங்கு அல்லது பறவை”” என்று கட்டுரைப்போட்டி வைத்தபோது எழுதினேன். “எனக்குப் பிடித்த பறவை அழகாகப் பேசும் கிளியோ, ஆடும் மயிலோ அல்ல.எனக்குப் பிடித்தது செங்கால் நாரை. ஏனெனில் அது மனிதர்களை நேசிக்கிறது, நம்புகிறது, உதவுகிறது. நாம்தான் நன்றி மறந்து அதனைக் கொல்கிறோம்”

காருகுறிச்சிக்கு அதன்பிறகு நான் போகவில்லை.

கோயிலில் வழிபாடு நடந்துகொண்டிருந்தது. சுந்தரம் குடும்பம் உள்ளே நின்று கொண்டிருக்க, நான் காரில் அருகே நின்று வேடிக்கை பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன்.

“யாரு,சீனுவா? எப்படா வந்தே?”- கேட்டவனைப் பார்த்ததும் ஒரு கணம் குழம்பி னேன். இவன் கண்ணன்தானே?

தோதாத்திரி மாமாவோட மூத்த பையன். இங்கே எப்படி? “இப்பத்தான் கண்ணா. சினேகிதன் குடும்பத்தோட வந்தேன். எப்படிடா இருக்கே? அம்மா அப்பாவெல்லாம் எப்படியிருக்காங்க?”

கண்ணன் ஒரு கணம் மொளனமனான்.” அப்பா ஒரு மாசம் முன்னால இறந்துட்டார். .டெலிகிராம் அடிச்சோம். அப்புறம்தான் தெரிஞ்சது
உனக்கு மாத்தலாயிருச்சுன்னு..”

நான் உறைந்தேன் ” எப்படா? எப்படியாச்சு?”

“நன்னாத்தான் இருந்தார். ரிடையர் ஆனதும், முத மாசப் பென்ஷன் வாங்கிட்டு
வர்றேன்னு போனார். ,
இன்னொருத்தருக்கு பிராவிடண்ட் •பண்ட் •பாரம் வாங்கிண்டு வர்றதுக்கு நேரமாயிருச்சு. சாயங்காலம் ரொம்ப இருட்டிண்டு வந்ததுல எதிர்த்தாப்பல வந்த லாரி தெரியலை.அடிச்சுப் போட்டுட்டுப் போயிட்டான்.

ரோட்டிலேயே ரத்தவெள்ளத்துல கிடந்திருக்கார். ஒருத்தரும் உதவிக்கு வரலை. விஷயம் தெரிஞ்து.நாங்க போறதுக்குள்ள உயிர் போயிருச்சு”

கண்ணன் மேலே சொன்னது எதுவும் கேட்கவில்லை. கண்கள் இருட்டிக்கொண்டு வந்தது.

ரோட்டில் ஒரு பெரிய நாரை இறக்கை விரித்துக் கிடந்தது. அதன் அலகுகள் பிளந்து ரத்தச் சிவப்பாக .. வெற்றிலை போட்டு உமிழ்ந்தது
போல்….நாரையின் உடலுக்குப்பதில் மாமா தெரிந்தார். கைகளில் பி.எ•ப் பாரம் சுருண்டிருக்க, சட்டைப்பையில் நூறு ரூபாய் நோட்டுகள்
மடக்கி வைக்கப்பட்டிருந்தன..

காரில் செல்லும்போது வைஷ்ணவி கேட்டாள்.
“அங்கிள், ‘காட்டுல இருக்கிற நல்ல மிருகங்களெல்லாம், மனுசங்களாயிடும்’-ன்னு எங்க பாட்டி
சொன்னாங்க. அப்போ, நல்ல மனுசங்களெல்லாம் என்னவா ஆவாங்க? இப்ப பாத்த சாமி மாதிரி ஆயிடுவாங்களா?”

“நல்ல மனுசங்களெல்லாம் நாரை ஆயிடுவாங்கம்மா. அதுவும் செங்கால் நாரை ”

சொன்ன எனது கண்கள் நிறைந்ததில், எதிரே சாலை மங்கலாகத் தெரிந்தது

நட்புகளும் ந்யூட்டன் வளையங்களும்.

மழை எப்ப வேணும்னாலும் வரலாமென பயமுறுத்திக்கொண்டிருந்தது. இருநாட்களாக , நகரை ஒரு ஆட்டு ஆட்டிவிட்டு இப்போதுதான் அடங்கியிருக்கிறது. சிறு சாரல்கூட அச்சத்தைத் தரும் சூழல் இது.

அர்விந்த் , தலைகுனிந்து அமர்ந்திருந்தான். காபி காபி டே இல்லாது போனாலும், Aromas & More என்று ஒன்று எங்கள் ஆபீஸ் அருகே , நல்ல சேவையைத் தருகிறார்கள்.

அமைதியாக அமர்ந்திருந்தேன். அழைத்தவன் அவன் தான். அவனே ஆரம்பிக்கட்டும்.

“எங்க காலேஜ் get together இப்ப நடந்திச்சு. 20 வருஷம் ஆச்சுன்னு. அதுல என் நண்பர்களையெல்லாம் பாத்ததுல ஒரு உற்சாகம். காலேஜ்ல என் உற்ற தோழி, ஸ்வேதா ஜெர்மனிலேர்ந்து வந்திருந்தா. காலேஜ்ல அவளை எப்பவுமே சீண்டுவேன். நண்பர்களோட ஒரு நாள் முழுசும் போனதே தெரியல.

ஒரு வாட்ஸப் க்ரூப், ஈ மெயில் க்ரூப் ஆரம்பிச்சிருந்தோம். அதுல அவளச் சீண்டினேன். ரொம்ப எளிமையான ஜோக்.
சட்டென கோபமாயிட்டா “ நீ ஜொள்ளு விடறே. உன் மணவாழ்க்கை சரியில்ல. You are a faiilure in your marital life ; dont cross the line.”

“ஆ!” என்றேன் என்னை மறந்து.

“ஷாக் ஆயிட்டேன். நான் அப்படிக் கனவுல கூட நினைச்சதில்லை. என் திருமணம் ஒரு காதல் மணம். வீட்டுல ஒத்துகிட்டு மணமுடிச்சு, எல்லாரும் நல்லா இருக்கோம். இவளுக்கு என் மனைவி யாருன்னு கூடத் தெரியாது.” அவன் கண்களில் லேசாக நீர் கோர்த்திருந்ததோ? மங்கள் ஒளியில் தெரியவில்லை, ஆனால் பளபளத்தது போல ஒரு நினைவு.

“ஏன் இப்படிச் சொல்லணும்னு ஒரே மன உளைச்சல். என் மனைவிகிட்ட சொன்னேன். அவ, விடுங்க. உங்களைப்பத்தி எனக்குத் தெரியும்.”னா. ஆனாலும் எனக்கு மனசு அடங்கலை. ஏன் அவ இப்படிச் சொல்லணும்?”

“அர்விந்த்” என்றேன் மெல்ல. இது உணர்வு கொந்தளிக்கும் நேரம். உடைந்துவிடுவான். “ பெண்களுக்கு இயல்பாகவே ஒரு எச்சரிக்கை உணர்வு உண்டு. அது குகை மனிதன் காலத்திலிருந்தே வந்த ஒன்று. ஆணென்பவன் அவன் இனப்பெருக்கத்தை விழைபவன் என்றே அவர்களது குறக்களி மனதில் அடிக்கும். அது தவறல்ல. அந்த எச்சரிக்கை, எதிரே இருப்பவனை நாகரிகமாக நடக்க வைக்கும் ஆற்றல் கொண்டது. இது குகை மனிதன் காலத்தில் மிகத் தேவையாக இருந்தது.

இன்றைய சூழலில் அவ்வளவு அபாயமில்லை என்றாலும் நம் மூளை எச்சரிக்கையாக இருக்கிறது. . அன்றைய சர்க்யூட் இன்றும் தொடர்கிறது. சில நேரங்களில் தவறான எச்சரிக்கை மணி அடிப்பது நேரிடும். துரதிருஷ்டவசமாக, நாம் மாட்டிக்கொண்டால், நாம்தான் வருத்தப்படுவோம்.

இப்போது நீ அந்த போலி எச்சரிக்கை மணியால் தாக்கப்பட்டிருக்கிறாய். இது இயல்பு எனத் தெரிந்துகொண்டால், சற்றே குழப்பம் தவிர்க்கலாம்.”

“ஆனா, அவ எல்லாருக்கும் தெரியற மாதிரி எழுதிட்டாளே? அவ்வளவு பேர் முன்னாலயும் என் மரியாதை, மானம்…”

“ஒண்ணும் போகாது” என்றேன் திடமாக “ உன்னைத் தெரிந்த்வர்களுக்கு இது ஒரு விபத்து அவ்வளவுதான். உன்மீது அனுதாபம் வருமே தவிர ஆத்திரம் வராது. இப்படி வைச்சுக்கியேன்.. இது புரிந்தவர்கள் உன் நண்பர்கள். இல்லாதவர்கள் ரெயில் சினேகம். Those who know you, know you. Those who don’t , have just spent two years with you warming the bench. They are at best, acquintances, at worst ,a familiar faces”

“இல்லைங்க. ஏன் இப்படிச் சொன்னா?”

“நீ என்ன படிச்சே?”

”இயற்பியல் முதுகலை”
“ஆ! நம்ம ஆள்! லேசர் படிச்சிருப்பியே?”

“யெஸ்” என்றான் தலையாட்டியபடி.

“ஒரே அலைநீளமும், அதிர்வு எண்ணும் கொண்ட இரு ஒளி அலைகள் ஒரேஇடத்திலிருந்து புறப்படுதுன்னு வைச்சுக்குவோம். ரெண்டும் வேற வேற பாதைல போகுது. பாதையின் நீளம் மாறும். நடுவுல வேற ஊடகங்கள் வரும். அதுல புகுந்து வரணும். ரெண்டும் ஓரு இடத்துல சேரும்போது, கிளம்பின மாதிரி இருப்பதில்லை. ”

“தெரியும் ந்யூட்டன் வளையங்கள் உருவாகும். வெள்ளை, கருப்புன்னு மாறிமாறி வட்டம்”

“அதேதான். ரெண்டும் ஒண்ணா இருக்கிற நேரம் பிரகாசமான ஒளி. ரெண்டும் மாறுதலா இருக்கறச்சே, இருள். ரெண்டும் மாறி மாறி வரும். இது இயற்கை.
இதேதான் வாழ்க்கையில, ரெண்டுபேரும் வேறு வேறு பாதை. வேறு பயணம். ஊடக மாற்றம். சேரும்போது ஒரே மாதிரி இருக்க மாட்டீர்கள். இந்த வேற்றுமையைப் புரிஞ்சவன் ‘ என் நண்பன் மாறிட்டான்”ன்னு புலம்ப மாட்டான். அவ ஏன் இப்படிச் சொன்னான்னு நீயும் புலம்ப மாட்டே”

“உங்களுக்கு இப்படி நடந்திருக்கா ?”

“ம்” என்றேன் சுருக்கமாக.

“இதே மாதிரிதான் சிந்திச்சு சுதாரிச்சுகிட்டீங்களா? உடனே சரியாகிட்டீங்களா””

மவுனமாக வெளியே வெறித்தேன். சாரல், திடீரென அடர் மழையாக மாறியிருந்தது

Image courtesy : Wikipedia.org

அக்காவின் சொதிச்சோறு

”நீ வாரது சந்தேகந்தான் மழை கொட்டுதுல்லா?ன்னாரு அத்தான். நாந்தான் ‘ அவன் வருவான். வாய வச்சிகிட்டு சொம்ம கிடங்க”ன்னேன்” அக்காவின் குரல் அந்த அடுக்குமாடிக் கட்டடத்திலிருக்கும் அனவருக்கும் கேட்டிருக்கும்.

நீலப்பின்னணியில் வெள்ளைச் சதுரங்கம் இருந்த கைலியில் அத்தான், வாயெல்லாம் பல்லாக ’வாடே’என்றார்
“ சொம்மாத்தான் கிடக்கேன்’ இவகிட்ட மாரடிச்சு ஜெயிக்கமுடியுமாடே?”

’இருவத்தஞ்சு வருசமிருக்குமால?” என்றாள் இன்னும் வியப்பு அடங்காமல் அக்கா. என் நண்பனின் அக்கா என்றாலும், அவனையும் என்னையும் சேர்த்தே திட்டும் உரிமை வாய்ந்தவள். சில வாரங்கள் முன்பு மும்பை வந்ததில் என்னைப் பார்க்க வரச்சொல்லியிருந்தாள்.

“முப்பதுக்கா. நீ மதுரை போனதும் ரெண்டு தடவதான் வந்திருக்கேன்”
“ஆங்! பழங்கானத்தம் ஸ்டாப்புல உன்னை ஸ்கூட்டர்ல பிக் அப் பண்ணி அத்தான் கொண்டுவந்தார்லா? பர்ஸை எவனோ பிக்பாக்கெட் அடிச்சுட்டான்னு…” அனைத்தும் அவளுக்கு நினைவிருக்கிறது.

”பையன் என்ன செய்தான்? ( செய்கிறான் என அர்த்தம்). பி.ஈ முடிச்சிட்டாம்லா? பின்னேன்ன? காலாகாலத்துல கழுதய ஒரு கலியாணம் கட்டிப் போடு. சொல்லுதேன்னு நினைக்காதல. இப்ப பொன்ணுங்க கிடைக்கறது கஸ்டம் தெரிஞ்சுக்க”

“யக்கா, அவன் இன்னும் வேலைக்கே போகல”

“இந்தா, ஒங்கத்தானைக் கட்டறப்ப்போ எதோ கிராம வங்கில என்னமோ வேலைல இருந்தாரு. மாசச் சம்பளம் என்னங்க? நானூறு. எத்தன? நானூறு”

“நானூத்தம்பது ”என்றார் அத்தான் தீனமான குரலில் அவமானமாக உணர்து.

”அந்த அம்பதுதான் குறைச்சல் இப்ப. மாட்டுக்கு லோன் போட்டு, நாந்தான் தொழுவம் வச்சி, பால் கறந்து… கிராமத்துல என்ன பெருசாக் கிடைச்சிரும்? பஸ்ல கொண்டுபோயி… அப்புறம் பாங்க்ல வேலை. என்ன குறைச்சல்ங்க? நல்லாத்தான் இருந்தோம். இருக்கம். ரொம்பப் பாக்காத. நல்ல பொம்பளப்பிள்ள, நல்ல குடும்பம்னா சட்டுப்புட்டுன்னு..”

“ஏட்டி. சளம்பாக இருக்கியா?” என்றார் அத்தான் எரிச்சலில் ” ஒன்றரை மணிநேரம் அலைஞ்சு வந்திருக்கான். ஒரு காப்பித்தண்ணி கொடுப்பமேன்னு தோணுதா ஒனக்கு?”

’அச்சோ” என்றாள் அக்கா, வாயைப் பொத்தியபடி “ கேக்காம என்னமோ பேசிட்டிருக்கன் பாரு. காபி குடிக்கியாடே?”

“ஒன்றரை மணிக்கு காபியா? அப்படியே பஸ் ஏத்திவிட்டறணும்னு ப்ளான் போல” என்றேன்.

“ வாரியக்கட்ட பிஞ்சிறும். மரியாதைக்கு ஒக்காந்து தின்னுட்டுத்தான் போணும் வெளங்கா? ஒனக்குன்னு சொதி வச்சிருக்கன்”

”ஆகா “

“தேங்காப்பால் எடுத்தது எல்லாம் நான் டே. ரிடையர் ஆனா, நாயைக் குளிப்பாட்டி விடறதுலேந்து ,நாள்காட்டி கேலண்டர் தாள் கிழிக்கர வரை நாமதான்” அத்தான் முந்தினார்.

“தே.. அடங்கி இரிங்க.சொல்லிட்டேன். என்ன செஞ்சீங்கன்னு அவங்கிட்ட சொல்லவா?”

அத்தான் சட்டென எழுந்து இல்லாத பால் பாக்கெட்டை எடுத்துவருவதாகக் கிளம்பினார்.

“பொண்ணு எப்படி இருக்கா?” என்றேன் உணவின்போது. அத்தான் எதோ சொல்லவர, அக்கா பேச்சை மாற்றினாள். ”அதெந்த ஊரு சொல்வீங்க. வில்லனா, வில்லியா என்னமோ வரும்லா”
”ஒம் மறதியை ஒடைப்புல போட… நாஷ்வில்.. இவ நாஷ்வில்லின்னு சொல்லிச் சொல்லி..”

”ஆங்! அங்கிட்டுதான் நிக்கா. அடுத்தாப்புல அமெரிக்கா போனேன்னா சொல்லு. வந்து பாக்கச் சொல்லுதேன்”

“அமெரிக்கா என்ன தூத்துக்குடியா? ஜெயிலானி தெருவுல வந்தவா, ரெண்டு எட்டு வைச்சி சார்ல்ஸ் தியேட்டர் போறமாரி, சொல்லுதீங்க? நாஷ்வில் பக்கம் போனாச் சொல்றேன்.”

கிளம்பும்போது அத்தானை வரவேண்டாமெனth தடுத்தவள் கேட் வரை தானே வந்தாள்.

வாரேங்க்கா ’

“ சொல்லுதேன்னு நினைக்காதல. பெரியவ கலியாணம் முறிஞ்சிட்டு. அங்கிட்டு ஏதோ பொண்ணோட அவனுக்கு சகவாசம்… என்ன சொல்ல? இவ இங்கயும் வரமாட்டேக்கா. தனியா பிள்ளையோட இருக்காடே. பயம்மா இருக்கு. அங்க போனேன்னா, பக்குவமா எடுத்துச் சொல்லு. இன்னொரு கட்டு கட்டிரு.. காலம்பூர இப்படி நிக்க முடியாதுட்டீன்னு எடுத்துச் சொல்லு. சொல்லுவியாடே?”

ட்ரெயினில் வரும்போது ஏதோ நெஞ்சைக் கரித்தது. அசிடிட்டி?

சொதியில் இப்போவெல்லாம் ஏதோ சரியில்லை, நல்ல காய்கறிகள் இருந்தும்.

கும்பகர்ணனின் உள்பகை

”ஆர்டர் போயிருச்சா?” என்றேன் நம்பமுடியாமல். ஜேக்கப் எங்கோ வெறித்துப் பார்த்தபடி நின்றிருந்தார். மூன்று கோடி, கையில் வந்த வாழைப்பழம்… வாயில் விழுமுன் வழுகிக் கீழே…

“ எப்படி ஜேக்கப்? எல்லாம் நமக்குச் சாதகமாத்தானே வைச்சுட்டு வந்தோம்?”

”நேத்திக்கு சாயங்காலம் ஏழுமணிக்கு சன்யால் கூப்பிட்டார். உடனே அவர் ஆபீசுக்கு வரச்சொன்னாரு. இறுதியான விலை கொடுங்க’ன்னார். நேத்திக்கே முடிவெடுத்து டெல்லிக்கு அனுப்பணுமாம். நாம, ஐ.எஃப்.ஸி ரெண்டு பார்ட்டி மட்டும்தான். கடைசி விலை கொடுக்கறப்போ, இன்னும் 2% கொடுங்கன்னாரு. நான் கேட்டுச் சொல்றேன்னு சொன்னேன்”

“ஸோ?”

“ஐ.எஃப்.ஸில விக்ரம் சிங் வந்திருந்தான். அவன் விலை நம்மளவிட அதிகம். அவன் உள்ள போய் என்ன சொன்னான் தெரியாது. அஞ்சு நிமிசத்துல ஆர்டர் அவன் கையில”

“என்னைக் கூப்பிட வேண்டியதுதானே?”

“கூப்டிருக்கலாம். இன்னும் 2% தள்ளுபடி.. நீங்க கொடுக்க மறுத்திருக்கலாம். அப்படியே கொடுத்திருந்தாலும் ஆர்டர் கிடைச்சிருக்குமா சந்தேகம்தான்”

ஜிவுஜிவுவெனக் கோபம் ஏறியது எனக்கு. வெற்றியிலக்கினை எட்ட ஒரு மீட்டர் தூரத்துல, ஓடுபவன் நிற்பதைப் போன்ற மூடத்தனம். இது முதல்தடவையில்லை ஜேக்கப்பிற்கு.

மிகவும் புத்திசாலி, கடுமையான உழைப்பாளி. ஆனால் வெற்றி மட்டும் விலகிச் சென்று கொண்டே இருக்கிறது அவனுக்கு.

அன்று மதியம் சங்கரநாராயணனைக் காணச் சென்றிருந்தேன். போட்டிக் கம்பெனியில் பணிபுரிந்து தன்விருப்ப ஓய்வு பெற்றிருந்த, நண்பர். ஜேக்கப் அவரது சிபாரிசில்தான் கம்பெனியில் சேர்ந்தான்.
“என்ன சார், இந்த ஜேக்கப்?” என்றேன் விரக்தியில். மூன்று கோடி.. தலைவர்கள் சும்மா விடமாட்டார்கள். அடுத்த வார மீட்டிங்கில் தோலுரித்துவிடுவார்கள். சங்கரன் ஏறிட்டார். சுருக்கமாகச் சொன்னேன்.

சங்கரன் ஒரு நிமிடம் மவுனமாக இருந்தார் “ அவனுக்கு ஒரு பயம் இருக்கிறது. உங்கள் கம்பெனியை விட அவனது முந்திய கம்பெனியில் கெடுபிடிகள் அதிகம். மேலிட உத்தரவு இல்லாமல் அவனால் முடிவெடுக்க முடியாது. அந்த அனுபவம் தயக்கத்தைத் தருகிறது என நினைக்கிறேன். எதற்கும் ஒரு முறை தனியாக விசாரியுங்கள்”

”இதெல்லாம் சும்மா சார். அவனுக்கு ஆர்டர் இல்லாவிட்டாலும், ஓரளவு ஒப்பேத்திவிடலாமென எண்ணம் போல. தைரியமா முடிவெடுன்னு எத்தனையோ தடவை சொல்லியாச்சு ரொம்ப நாள் இப்படிப் போக முடியாது”

“தன் இரக்கம், சுயச் சந்தேகம் மனிதனை உள்ளிருந்து கொல்லும் சுதாகர். நீங்கள் ஒரு வாளைக் கொடுத்திருக்கிறீர்கள். அவனுக்கு அது அட்டைக் கத்தியாகத் தெரிகிறது. இதைச் சுற்றினாலும் சுற்றாவிட்டாலும் தோல்விதான் என்பது மனதில் பட்டிருக்கும்”

”அப்படிப்பட்டவன், உண்மையாக, கடுமையாக ஏன் உழைக்கிறான்? வெற்றி கையில் கிடைக்கும்போது தளர்வது.. ஏதோ மனநோய்”

”சுயச் சந்தேகம் கரையான் புற்று போல், மறைவாக உள் வளர்ந்து அடிக்கும். பெரிய பெரிய ஆட்களெல்லாம் இதற்கு அடிபட்டிருக்கிறார்கள். ஆர்மி ஆபீஸர்கள் முதல், விளையாட்டு வீர்ரகள், பங்குச் சந்தை விற்பன்னர்கள் வரை. இதற்குத்தான் போட்டி விளையாட்டுகளில் பிள்ளைகளை ஈடுபடுத்தவேண்டுமென்கிறது. தன்னிடமும், பிறரிடமும் போட்டியிடுபவன் வெற்றியைத் தவிர வேறொன்றும் நினையான். அவனுக்கு சுயச் சந்தேகம் வராது”

யோசித்தேன் “ நீங்க சொல்றது சரிதான். வெற்றி பெற்ற பலரையும் பாருங்கள். ஏதாவது சவாலான விளையாட்டுகளில் இருப்பார்கள். மலையேறுதல், ஆழ்கடலில் செல்வது, பாராசூட், பங்கீ ஜம்ப், மராத்தான்..”

”அந்த விளையாட்டுகள் அவர்களுக்கு அட்ரினலின் ஹார்மோனைச் சுரக்கும். அபாயத்தை எதிர்நோக்கிய வாழ்வில் அவர்களால் , பிசினஸை அதே வேகத்தில், உறுதியில் செலுத்த முடியும். சுயச் சந்தேகம் வந்தால் அவர்கள் தொலைந்தார்கள்.”

“ஆனால், வெற்றி கையில் இருக்கும் நேரத்தில் இப்படி சந்தேகம் வருமா?” என்றேன் கவலையோடு. இந்த ஜேக்கப்பை என் துறையிலிருந்து மாற்றவேண்டியதுதான்.

”ஏன் வராமல்? இராமாயணத்திலேயே இருக்கே?”

“எதைச் சொல்றீங்க?” திகைத்தேன். இதை நான் அறியவில்லையே?

“கும்பகர்ணன் இராமன் போர். யுத்தகாண்டம் முதல் பாகம். கும்பகர்ணனுடன் இராமன் பெரிதாகப் போர் செய்கிறான். ஒரு கணத்தில், கும்பகர்ணனின் வலதுகையை வெட்டி வீழ்த்துகிறான் இராமன். கும்பகர்ணன், விழுந்த கையை இடது கையில் எடுத்தப்டி சுழற்றி அடித்து வானரசேனையை தாக்குகிறான். இராமன் அவனது இடது கையினை வீழ்த்துகிறான். சூலமும், தண்டாயுதமும் போன நிலையில், வானில் குதித்தெழுந்து கும்பகர்ணன் ராமனை நோக்கி வேகமாக ஓடி வருகிறான். இராமன் இப்போ, அவனது வலது காலை வெட்டுகிறான். கும்பகர்ணன் இடது காலால் குதித்து குதித்து, ராமனைத் தாக்க வருகிறான். இடது காலையும் வெட்டுகிறான் இராமன்”

சுவாரஸ்யமாக க் கேட்டுக்கொண்டிருந்தேன்.

”கும்பகர்ணன், அசரவில்லை. ஒரு மலையைத் தன் வாயால் கடித்துப் பறித்து வீசி, ஊதி இராமன் மேல் செலுத்துகிறான். ரெண்டு கை, ரெண்டு கால் போன நிலையிலும் இப்படி ஒரு வேகம். இராமன் அதிர்ந்து போகிறான். அவன் கோதண்டம் பிடித்த கை தடுமாறுகிறது.

//தீயினாற் செய்த கண்ணுடையான் எழுஞ்சிகையினால் திசைதீய
வேயினால் இணிவெற்புஒன்று நாவினால் விசும்புற வளைந்தேந்திப்
பேயினால் புடைப்பெருங்களம் எரிந்தெழப் பிலம்திறந்தது போலும்
வாயினால் செல வீசினன். மன்னனும் மலர்க்கரம் விதிர்ப்புற்றான்.//

இராமன் அதிர்ந்து நிற்கிற நேரம், அவனுடைய பலவீனமான சமயம். கும்பகர்ணன் அதே வேகத்தில் தொடர்ந்து போரிட்டிருந்தால், இராமனுக்குப் பின்னடைவு ஏற்பட்டிருக்கலாம். அதிர்ஷ்டம் கும்பகர்ணன் பக்கம் வர எத்தனித்த தருணம்.

திடீரென கும்பகரணனின் மனத்தில் ஒரு சந்தேகம் தோன்றுகிறது. ‘என் கை போச்சு, கால் போச்சு, ஆயுதம் இல்லை. இனி என்ன செய்வேன்?” இந்த சுயச் சந்தேகம் தீப்பொறியாகத் தோன்றி உள்ளே வேகமாக சுவாலை விட்டு வளர்கிறது. அடுத்ததாக, ஒரு சுயஇரக்க உணர்வும், கவலையும் தோன்றுகிறது “ என் அண்ணன் இராவணனை எங்கனம் இனிக் காப்பேன்?”

//ஐயன் வில்தொழிலுக்கு ஆயிரம் இராவணர் அமைவிலர் அந்தோ!யான்
கையும் கால்களும் இழந்தனன் வேறினி உதவலாம் துணை காணேன்;
தையல்நோய்கொடு முடித்தவா தானென்றும் வரம்பின்றி வாழ்வானுக்கு
உய்யும் ஆறு அரிது என்று தன்னுள்ளத்தில் உணர்ந்து ஒரு துயருற்றான்//

அவ்வளவுதான். கும்பகர்ணனின் வேகம் குறைகிறது. கொல்லும் உணர்வு அடங்க, தெளிவாகச் சிந்திப்பதாக அவன் மனம் மாறுகிறது. தன் முடிவை எதிர்நோக்கியபடி இராமனிடம் “ என் தம்பி விபீஷணன் உன்னை நம்பி வந்திருக்கிறான். அவனைக் கைவிடாது காப்பாற்று. என் தலையை அறுத்து கடலுள் எறி” என்கிறான்.

சங்கரன் நிறுத்தினார். அவர் கண்கள் எங்கோ நிலைத்திருக்க, கும்பகர்ண வதம் நடந்த இலங்கைக்கே சென்றுவிட்டார். “ வெல்லும் நேரத்தில், சுய சந்தேகம், தன்னாற்றலைக் குறைக்கிறது. தோல்வியை எதிர்நோக்க வைக்கிறது. விதித்த து இதுதான் என நினைக்கவைக்கிறது. Fatalism. கும்பகர்ணனின் மனம் இராமபாணத்தை விடக் கொடியது. ஆற்றல் மிக்கது

ஜேக்கப்பிற்கும் இந்த சுயச்சந்தேகம் இருக்கும். வெல்லும் நேரத்தில் பின்வாங்க வைப்பது அதுதான். அவனிடம் இதுபற்றிப் பேசு. வெல்லவே நீ விதிக்கப்பட்டாய் என அறிவுறுத்து. பத்தாங்கிளாஸ் படிக்கும் பையனுக்கும், 55ம் வயதில் பாட நினைப்பவனுக்கும் சுயச் சந்தேகம்தான் உள்ளிருந்து கட்டிவைக்கும் இரும்புச்சங்கிலி”

ஜேக்கப்பிடம் சொல்லவேண்டும். போருக்குச் செல்கிறாய். நீ கொல். இல்லையென்றால் கொல்லப்படுவாய். சில தருமங்களுக்குச் சில உணர்வுகளே விதிக்கப்படுகின்றன.

உள்பகை கொடிது.

Continue reading

தலைவலியும் சரணாகதியும்

லதா சுகுமார் “ வாங்கண்ணா” என்றபோது சுரத்தில்லாமல் இருந்தாள்.

“என்னம்மா? உடம்பு சரியில்லையா?” என்றேன்,தயங்கியபடி. தவறான நேரத்தில் வந்துவிட்டோமோ?

“இருங்கண்ணே. டீ நாம்போட்டுக் கொண்டுவர்றேன்” என்றபடி சுகுமார் உள்ளே விரைந்தான். எனது நெடுநாளைய நண்பர் என்றாலும், அடிக்கடி சந்திப்பதில்லை. மும்பை அப்படி. 19 கிமீ -ல் இருப்பவரைச் சந்திக்கப் போகவேண்டுமென்றாலும் மாசக்கணக்காகிறது.

”மைக்ரேன் அண்ணா. நேத்து நைட்லேந்து சனியன் விடமாட்டேங்கிறது. ஸாரி” என்றாள் லதா. தலையில் சுகுமாரின் கைக்குட்டையையின், முடிச்சு நெற்றிப்பொட்டில் அழுத்துமாறு கட்டியிருந்தாள். வீட்டில் யூகலிப்டஸின் மெல்லிய நெடி.

“உங்ககிட்ட ஒண்ணு கேக்கணும்” திணறியபடியே அமர்ந்தாள்.

“அப்புறம் பேசலாம்ம்மா. போய்ப் படுத்துத் தூங்கு”  அதனைக் கவனிக்காமல் தொடர்ந்தாள்.

“போன வாரம் ராஜகோபாலன் வந்திருந்தார். ரொம்ப நல்ல உளவியல் ஆலோசகர், அதுவும் நம்ம கலாச்சாரப்படி அருமையான வாழ்க்கைப்படிகளெல்லாம் சொல்லுவார்னு சுகுமார் சொன்னார். இந்த தலைவலியோட  எப்படி தினம்தினம் வாழ்றது?-னு கேட்டேன். நிஜமாவே அழுதுடுவேன் போல இருந்தேன். “

சுகுமார் வழக்கம்போல கண்றாவியாக  டீ போட்டிருந்தார். ஒன்றும் சொல்லாமல் லதாவைக் கவனித்தேன். அவள் தொடர்ந்தாள்.

“எல்லாத்தையும் கேட்டார். வீட்டுப் பிரச்சனை, குழந்தைகள் படிப்பு, என் வேலையில் அழுத்தம், சுகுமாரின் குணம்.. எதையும் விடலை. எல்லாத்தையும் ஒரு பேப்பர்ல குறிப்பெடுத்துட்டு, அடுத்த நாள் வந்தார்.  “ உனக்கு ஒண்ணுமில்லை டாக்டர்கிட்ட மைக்ரேனுக்கு ஆலோசனை கேளு; முக்கியமா சரணாகதி செய்.”ன்னுட்டு போயிட்டார். இதுவா ஆலோசனை? கடுப்பாயிருச்சு. இந்த வைணவர்களெல்லாம் சரணாகதின்னு சொல்லுவாங்களாமே? அதுதானே சொல்றாரு?”

விழித்தேன். தலைவலிக்கும் சரணாகதிக்கும் என்ன தொடர்பு? ‘தெரியலைம்மா’ என்று வந்துவிட்டேன். அடுத்த வாரம் ராஜகோபாலைச் சந்தித்து இது பற்றிக் கேட்டேன்.

அவர் சிந்தனை வயப்பட்டார் “ அவங்களுக்கு நான் சொன்னது புரியலை. அல்லது, தலைவலியில ஒரு குவியத்துடன் கேட்டிருக்கமாட்டாங்க. தலைவலின்னு மட்டுமல்ல, எந்த ஒரு சவாலுக்கும், சரணாகதிதான் மருந்து  – உளவியல் படி”

”சார். சும்மா மதக்கொள்கையெல்லாம் புகுத்தப்படாது. அவங்களுக்கு என்ன ப்ரச்சனைன்னு பாத்து சொல்வீங்களா, அதை விட்டுட்டு..”

இது மதக்கொள்கையில்ல சுதாகர். சரணாகதின்னு சொல்றதுல, இருக்கிற ப்ரச்சனையை இறைவன் கிட்ட விட்டுட்டு, எல்லாம் நீ பாத்துக்கன்னு  ப்ரச்ச்னையைத் தள்ளிவிடறோம்னு தப்பா புரிஞ்சுக்கறோம்.  சரணாகதின்னா, சவாலை விட்டு ஓடிப்போகிறதோ, ஒரு முயற்சியும் எடுக்காமல் சோம்பேறியாக இருப்பதோ அல்ல. மாறாக தெளிவாக முயற்சி எடுக்க, நாம் எடுக்கும் ஆரோக்கியமான முதற்படி அது”

“அதெப்படி. இறைவன்கிட்ட விட்டுட்டு, மனசை லேசாக்கிறதுதானே இது?”

“இல்லை. சரணாகதின்னு சொல்லிட்டா, நாம சவாலைச் சமாளிக்க முயற்சி எடுக்ககூடாதுன்னு எங்கேயும் சொல்லலை. இது சவாலிலிருந்து தப்பித்து ஓடும் கோழைத்தனமும் இல்லை.”

“அப்ப என்னதான் சரணாகதி?”

” ஒரு சவால் வருகிறது என்றால் இரு எதிர்நிகழ்வுகள் நம்மிடம் தோன்றுகின்றன. ஒன்று உள்ள ரீதியில்,  இது என்ன? என்று எச்சரிக்கையாகிறோம். கோபம், எரிச்சல், வருத்தம் என எதிர்நிலை உணர்வுகள் மேலோங்க, நாம் செய்வதென்ன? ஒன்று உணர்ச்சிகளை வெளிக்காட்டுகிறோம். அல்லது , நம் மனத்தில் மூன்று வகையான நடிகர் நிலையில் நிகழ்வை எதிர்கொள்கிறோம்”

“மூன்று நடிகர்கள்?”

“சினிமாவில் பார்க்கிறோமே? பாதிக்கப்பட்டவர் ( victim), காப்பாற்றும் நாயகர் (Hero) மற்றும் தீயவர் ( villain) இந்த மூன்று நிலையில்தாம் நாம் சிந்திக்கிறோம். ஒன்று நம்மை நோக்கிய சுய இரக்கம், அல்லது சூழலில் காப்பாற்றும் நாயகர், அல்லது கோபம் மேலிட, இவனை என்ன செய்யலாம்? என தீய எண்ணத்துடனான திட்டமிடல், செயலாற்றல். இது மூன்றும் நம்மை நாம் மறக்கச் செய்து, உணர்வு வழி செல்ல வைக்கின்றன. இதில் அழுத்தம் கூடிக்கூடி வருமே தவிர குறையாது.

அடுத்த எதிர்நிலை, உடல் பற்றியது. அழுத்தம் படபடப்பு, திடீர்ச் சோர்வு, ரத்தச் சர்க்கரை அளவு மாற்றம், இதய நோய் என எல்லாம் , மனம் சார்ந்த உடல் மொழி. இதற்கு மருந்து எடுக்கும்போது, நோயின் ஆதி நாடி வேறெங்கோ இருக்கிறது.

இரண்டிற்கும் ஒரே தீர்வு.

சரணாகதி என்பதை நிகழ்வை அப்படியே உள்ளத்தில் ஏற்றுக்கொண்டு “ ஆமா, இப்ப எனக்கு தலைவலி. இது வந்தா  எளிதில் போகாது. நிதானமா வேலையைப் பாத்துட்டு படுத்துவிட வேண்டியதுதான்” என்று தனக்கு வந்திருப்பதை முழுமையாக ஏற்றுக்கொண்டால், நமது எத்ரிப்பு உணர்வுகள் மறையும். அடுத்ததாக “கைக்குட்டை, நீலகிரித் தைலம், ஆவி பிடித்தல், செல்போனைப் பக்கத்தில் வைத்துக்கொண்டு ஒரு அறையில் கண்ணை மூடிக்கொண்டு படுத்தல்” இது செய்யக்கூடிய நிகழ்நிலை – ப்ராக்டிகல்.

தலைவலி மாறவில்லை. அதனை நோக்கிய நம் சிந்தனை மாறுகிறது. எனவே செயல் மாறுகிறது. இல்லைன்னா “ எனக்குன்னு ஏன் இப்படி மைக்ரேன் வருது?” என்று சுய இரக்கம், “சே, இதென்ன எப்பவும்? வாழவும் விடாம சாகவும் விடாம” என்று எரிச்சல், கோபம் அழுகை – அல்லது “ இதுக்கு ஒரு  வழி பாக்காம விடப்போறதில்ல. webmd.comல என்ன சொல்லியிருக்கான்னு பாக்கறேன்” என்று ஒரு திடமில்லா ஹீரோ நிலை… மூன்றுமே தலைவலி போனதும் பிசுபிசுத்துப் போயிடும்.

ஆனா, சவாலை அப்படியே ஏற்றுக்கொண்டு, வாழ்வின் ஒரு படிநிலை இது என்று ஒத்துக்கொண்டால், சிந்தனை வேறாக மாறும். சரணாகதி என்பது அந்த நிகழ்வில் சரணடைவதல்ல; நம் மனப்போக்கில் மாற்றத்தைக் கொண்டு இயற்கையின் போக்கினை ஏற்றுக்கொண்டு,எதிர்ப்பின்றி அதன் சீற்றத்தை ஒத்துக்கொள்வது. அதன்மூலம் தெளிவாகச் சிந்திப்பது.

இதை வைணவம், இறைவனிடம் அனைத்தையும் கொடுத்துவிட்டு, நீதான் இதையும் கொடுத்தாய். இப்படி அழகான வாழ்வும் கொடுத்தாய். இந்த நிகழ்வை நான் எதிர்கொள்வதெப்படி என்பதையும் நீயே கொடுப்பாய் ” என்று தன்னிலிருந்து, இறைவனுக்கு சவால்களை, உணர்ச்சிகளைக் கொடுத்துவிடச் சொல்கிறது. சவாலுக்காக  நாம்தான் செயலாற்றவேண்டும். ஆனால், இப்போது நம் சிந்தையும் செயலும் வேறு தளத்திலிருந்து வரும். அமைதி, ஆற்றல், நற்சிந்தை என்பன தெளிவை முன்னிறுத்தும்.  முடிவு, மிக வேறாக இருக்கும்.”

ராஜகோபாலன் நிறுத்தினார் “ நீங்கள் Eckhart Tolleன் The Power of Now படித்திருக்கிறீர்களா? “ என்றார்

“இல்லை” என்றேன் ஒரு குற்ற உணர்வோடு. வாங்கி வைத்திருக்கிறேன். இன்னும் கையிலெடுக்க நேரமில்லை. அப்படிச் சொல்லும் ஒரு சாக்கு.

”நிகழ்கணத்தில் நமது மனதை நிறுத்தச் சொல்கிறான் எக்கார்ட். இறந்த காலமும், எதிர்காலமுமற்ற நிலையில், ஓகே இப்ப மைக்ரேன்.. என்ன செய்யலாம்? என்பது “ சே, திரும்பவும் வந்திருச்சே?”,  “ ஐயோ, காலம்பூரா இது வருமோ?” என்ற கேள்விகளின் நிலையிலிருந்து மாறூபட்டது. முழுக்க நிகழ்கணத்தில் நம் சிந்தையை வைத்து, வருவதை அப்படியே ஏற்றுக்கொண்டு அதனை சமாளிப்பதைப் பற்றி சிந்திக்கச் சொல்கிறான். கடைசி சாப்டர் Surrender பற்றியது. இது ஒரு வகையில் நான் சொன்ன சரணாகதிதான்.”

படிக்கவேண்டுமென்று மனதில் குறித்துக்கொண்டேன்.

“ Gaur Gopal Dasன்னு ஒருத்தர் பேசறதைக் கேட்டிருப்பீங்க. அவர் முழுமனவிழிப்புடன் இருத்தல் பற்றி ஒரு பேட்டி கொடுத்திருக்கார். எதைச் செய்யும்போதும், அதில் மட்டும் மனதைச் செலுத்துங்கள் என்கிறார்… தண்ணீர் குடித்துக்கொண்டே டி.வி பார்க்கிறீர்களா? தண்ணீர் குடித்ததும் மனதில் நில்லாது, டி.வி பார்த்ததும் நில்லாது. ஒன்றை மட்டும் நினைத்துக் குவியம் செலுத்துங்கள், ஒரு கணத்தில். இதுதான் அந்த நிலையில் உலகியல் நிலையில் சரணாகதி.”

அடுத்த வாரம் லதாவிடம் சொல்லவேண்டும் – முழுமனத்துடன், அக்கணத்தில் மட்டும் வாழ்ந்தபடி.

‘The Power of Now” – by  Eckhardt Tolle

https://www.youtube.com/watch?v=bLmFxbRRZ-E